ΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
Πέφτει η νύχτα κι οι σκιές από την γκρίζα πόλη αφαιρούν το χρώμα
μοιάζουν με ξόβεργες βουβές που παγιδέψανε πουλιά βαμμένα μ' αίμα .
Στα πεζοδρόμια σπαρταρούν φλέβες , κορίτσια και προστάτες και ιδρώτας
στον ύπνο τους παραμιλούν κοπέλες του έρωτα που η νύχτα βρήκε πρώτα .
Τα μάτια μένουνε κενά , μα το βαρύ το μακιγιάζ κοσμεί το δρόμο,
το λεξιλόγιο της βρισιάς ανακατεύεται συχνά μόνο με πόνο .
Σε καταγώγια σκοτεινά , μέσα στον κόρφο της ντροπής και των χρημάτων
καμιά βελούδινη στιγμή δεν έχει άρωμα ηθικής ούτε χρωμάτων .
Εδώ πεθαίνουν ποιητές , μονάχα οι σκοτεινές μορφές όνομα έχουν ,
μαγαρισμένες επαφές , στης χαραυγής το ασημί , ξέρουν , δεν αντέχουν .
Μέσ' το σκοτάδι της βροχής , το κουρασμένο τους κορμί , γυμνό στη βία
της Αφροδίτης τα παιδιά , πληρώνουν για να πληρωθούν μ' απελπισία .
Κάπου αστράφτει ένας σουγιάς και ψάχνει σάρκα με το μέταλλο να ενώσει
και στις σακούλες σκουπιδιών , δυο σκυλιά ζητούν τροφή που θα τα σώσει .
Με ένα νόημα κρυφό , που κανείς άλλος δεν μπορεί ίσως να νιώσει
ΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ παρακαλούν τη νύχτα γρήγορα να λιώσει .
Στίχοι και Σχέδιο ΚΩΣΤΑΣ
