Deus Ex Machina – Motorpsycho

Deus Ex Machina – Motorpsycho
Label: Hitch-Hyke Records – LIFT 024 X CD, Hitch-Hyke Records – LIFT 024X CD
Format: CD, Album
Country: Greece
Released: 2006
Genre: Rock
Style: Alternative Rock, Punk  [discogs]

Tracklist
1 Inspiration
2 Mass Media
3 Motorpsycho
4 Unreliable
5 Even If We Lose
6 Curious
7 Chase Me
8 Deus
9 Execute
10 Iraq 'N' Roll
11 False Promises
12 Killing My Name
13 December

Notes
Tracks 1-8: Originally released as "Motorpsycho" vinyl album, Hitch-Hyke Lift 024, 1990
Tracks 9-10: Originally released as vinyl single. Hitch-Hyke Lift 7001 7", 1991.
Track 11: Originally appeared at "Act Up" compilation, 1994.
Tracks 12-13: Originally released as Era Of Futile Potentialities vinyl single, free with Merlin's Music Box magazine MBB 7001 7", 1995.


TAKE  Motorpsycho here [flac & scans] 377 MB


Buy it  Anazitisi    
           Lotus Records
           Now or Never
          Labyrinth of Thoughts
          

anexartisi.gr
http://www.anexartisi.gr/deusxm/deusxm.htm
Info about DXM in English

http://tribe4mian.wordpress.com/2009/02/19/baby-steps-to-a-new-era-vol-ix/

Ακολουθεί μια σπάνια συνέντευξη των Deus από το πρώτο τεύχος του 'zine ''O Tempora Ο Mores'' 

U'VE GOT 2 KEEP IT ALIVE

  Τα τελευταία 9 χρονιά της ελληνικής ανεξάρτητης rock σκηνής είναι έντονα σημαδεμένα από το στίγμα ενός συγκροτήματος, που σαν "από μηχανής θεός" εισεβαλλε και προσέφερε φρεσκάδα και ανανέωση στο ελληνικό rock. Στην ουσία, δεν μπορούμε να αναφερθούμε στο rock των 90'ς για τα ελληνικά δεδομένα χωρίς να αναφέρουμε τους Deus Ex Machina, μιας και οι ίδιοι αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο αυτού.

  Οι Deus Ex Machina πρωτοεμφανίστηκαν τον Απρίλη του 1989, με αρχική    τους    σύνθεση:    Δημήτρη Σπυρόπουλο [κιθάρα] , Δημήτρη Μάνθο [μπάσο] , Κώστα Διαβολίτση [άφωνη] και Γιώργο Τρεβλό [ντραμς] . Τα πρώτα τους live ήταν σε χώρους όπως το Αν , η Γεωπονική , το Πολυτεχνείο, το Ρόδον κυρίως όμως στις καταλήψεις στέγης . Το φθινόπωρο του '91 κυκλοφορούν ενα από τα πιο δυνατά ντεμπούτο στην ιστορία του ελληνικού rock , το "Motorpsycho" σε παράγωγη του Αλέξη από τους Last Drive αποτελώντας το ξεκίνημα για την συνεργασία τους με την Hitch Hyke . Τον Νοέμβρη του '92, με νέα μελη στη σύνθεση τους ( Γιώργος Μιχαηλίδης [κιθάρα] (το πέμπτο μέλος) και Τάκης Παπαδόπουλος [ντραμς] ) και αφού έχουν ξεπεράσει το σοκ του τρομερού ατυχήματος του καθ'οδόν για μια συναυλία στη Θεσσαλονίκη, βγάζουν στην κυκλοφορία το 7" "Execute" το οποίο αποτελεί το πιο πετυχημένο 45αρι που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα. Χωρίς ποτέ να έχει συμπεριληφθεί σε κάποιο album (στο "Worlds Apart " η εκτέλεση ήταν εντελώς διαφορετική ), έχει πουλήσει πάνω από 3000 αντίτυπα. Τον Οκτώβρη του '93 το "Worlds Upart " βγαίνει στην κυκλοφορία και γράφει ιστορία μάλλον σαν το απόλυτο hardcore album ενώ αποτελεί την επιτομή για μια σειρά από καταιγιστικά live. To "No Silence On My Face " 45αρι του '94 ηχογραφήθηκε σαν προπομπός του νέου τους album (ονομάζεται "ANGEL CHARM "και  έχει ήδη καταλάβει τον αριθμό κατάλογου 034 της hitch hyke χωρίς να έχει κυκλοφορήσει ακόμα). Το '96 συνοδεύεται από την "ανανέωση" του group με τους νέους Σταύρο Χατζόπουλο στη φωνή και Κανέλο Δαβέρο στην κιθάρα . Η εμφάνιση του συγκροτήματος στα Σκόπια στα πλαίσια ενός Βαλκανικού φεστιβάλ έδωσε την αφορμή στους DEUS να εκθέσουν τις απόψεις τους γύρω από το γνωστό θέμα, μέσα από την εκπομπή "Μήλο της Έριδος" : Η νεολαία δεν ενδιαφέρεται για πολιτικές μανούβρες αλλά για μια καλύτερη ζωή που σίγουρα δεν νοήται χωρίς ειρήνη. Από τότε έχουν ακολουθήσει μια σειρά από εμφανίσεις τους σε πολλά μέρη με σημαντικά συγκροτήματα όπως τους Σέρβους ΒΟΥΕ, τους COSMIC PSYCOS και NEW CHRISTS.

Το 1997 τους βρίσκει με μια νέα κυκλοφορία, το 10" " Different " και με βάση αυτό δίνουν την πρώτη τους συνέντευξη στο 'Ό Tempora Ο Mores " 'zine.

Ο " Honeydiver" με θρησκευτική (περίπου) ευλάβεια , στέκεται μπροστά από το group που τον μύησε στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή και ρωτά :

HONEYD. : Κατά ποιο ποσοστό μπορεί μόνο η μουσική να εξασφαλίσει την επιβίωση των DXM? Τι νομίζετε ότι λείπει σήμερα από την ελληνική σκηνή έτσι ώστε τα συγκροτήματα να ζουν μόνο με τη μουσική τους?

DXM : Aν αναφερόμαστε στην επιβίωση των DXM σαν συγκρότημα η μουσική μπορεί να εξασφαλίσει την επιβίωση τους μόνο, συναισθηματικά και όχι οικονομικά . Όλοι είμαστε αναγκασμένοι για λογούς επιβίωσης να δουλεύουμε σε δουλείες όπως οικοδομή, αποθήκες, courier. Πολλές φορές έξοδα όπως πρόβες , χορδές , συντηρήσεις μηχανημάτων και οργάνων κτλ καλύπτονται από δικά μας λεφτά και όχι από έσοδα της μπάντας. Όσον άφορα το δεύτερο ερώτημα, υπάρχουν συγκροτήματα στην ελληνική σκηνή που ζουν από την μουσική τους και όταν μιλάμε για ελληνόφωνα συγκροτήματα μπορούμε να αναφερθούμε στις Τρύπες ή τα Ξύλινα Σπαθιά. Βλέπουμε δηλαδή ότι ο κόσμος και ιδίως ο πιτσιρίκας που ακούει κάτι στα ελληνικά αντιλαμβάνεται πιο εύκολα το μήνυμα πρώτα απ' όλα των στίχων . Στο τι λείπει κατά τ' άλλα στην ελληνική σκηνή δεν είναι τόσο εύκολο να το πούμε . Μάλλον θα ήταν πιο εύκολο να προσπαθήσουμε να βρούμε τι υπάρχει γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλά . Υπάρχουν ένα σωρό αξιόλογες μπάντες και κάποιος κόσμος που γίνεται ένα με αυτές , γιατί εκφράζεται μέσα από αυτές , εκτονώνεται μέσα από αυτές και το αντίστροφο . Δηλαδή και για τα συγκροτήματα συμβαίνει το ίδιο.

HONEYD. : Γιατί οι DXM διάλεξαν αγγλικό στίχο? Τι μειονεκτήματα υπάρχουν σε αυτό και τι πλεονεκτήματα?

DXM : Οι DEUS διάλεξαν αγγλικό στίχο γιατί νιώθουν πιο οικεία την αγγλική γλωσσά στη ροκ μουσική . Η αλήθεια είναι Ότι στα αγγλικά μπορείς να πεις τη μεγαλύτερη μαλάκια και να ακουστεί ωραία ή τουλάχιστον μέτρια. Στα ελληνικά πολλές φορές είναι δύσκολο να εκφράσεις τις σκέψεις σου μέσα από τη ροκ . Βέβαια να μην ξεγελιόμαστε , η μαλάκια είναι πάντα μαλάκια σε οποία γλωσσά κι αν είναι .Δεν κρίνουμε άσχημα κανένα group που τραγουδά στα ελληνικά . Το ροκ πρώτα απ'ολα είναι ελευθερία σκέψης , για αυτό τον λόγο ο καθένας πρέπει να επιλέγει τον τρόπο που τον εκφράζει καλύτερα .

HONEYD. : Av μπορούσατε στην αρχή των DEUS , τι είναι αυτό που θα αλλάζατε?

DXM : Δεν θα θέλαμε να αλλάξουμε τίποτα. Οι DEUS ήταν , είναι και θα είναι αυτό που πάντα  ήταν , είναι και θα είναι ότι και αν σημαίνει αυτό

HONEYD. : Ποιο είναι το highlight της μέχρι τώρα πορεία σας ?

DXM : Το ποιο??

HONEYD. : Στο τελευταίο 10ιντσο αναφέρεστε σε σημαντικά προβλήματα που αφορούν τους νέους, σήμερα . Μόλυνση περιβάλλοντος , ναρκωτικά , ζωή χωρίς νόημα , έλλειψη αυτογνωσίας κτλ. Πόσο απαραίτητη νομίζετε πως είναι η μουσική στην επίλυση τέτοιων προβλημάτων ?

DXM : Όλα τα παραπάνω σημαντικά προβλήματα είναι άκρως αλληλένδετα μεταξύ τους και όλα προκαλούνται από την ίδια κάστα ανθρώπων που κινούν τα νήματα σε όλη τη γη . Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι τυχαίο, η βουλιμία της ανθρωπινής ύπαρξης είναι υπεύθυνη για όλα. Η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι αποτέλεσμα της ανθρωπινής παρέμβασης στη φύση , με διάφορους τρόπους με μόνο σκοπό την δύναμη και τον πλούτο . Προκαλούμε καρκίνο στη γη με τον ίδιο τρόπο που προκαλούμε καρκίνο στον εαυτό μας καπνίζοντας . Είμαστε στην κυριολεξία μια μικρογραφία της λειτουργίας της γης . Οι ίδιοι που δημιουργούν τα παραπάνω είναι οι ίδιοι που με τον ίδιο σεβασμό που τρέφουν προς την ζωή χωρίς πρόβλημα παράγουν ναρκωτικά αδιαφορώντας αν κόσμος πεθαίνει ή καταστρέφεται . Τα ναρκωτικά ελέγχουν την συνείδηση του κόσμου και κυριότερα των νέων . Μπορούμε να τα παρομοιάσουμε με τηλεκοντρόλ της σκέψης . Σε κάνουν φυτό , άβουλο πλάσμα, σημαδεμένο, στιγματισμένο και σε γεμίζουν τύψεις για μια κατάσταση που αυτοί σε έφεραν . Όλα τελειώνουν όταν δεν βρίσκεις πια νόημα στη» ζωή. Πολλές οι πίκρες , ανύπαρκτες οι χαρές άνθρωποι δεν αγαπούν , γεμάτοι πόνο , ανίκανοι να καταλάβουν και να βοηθήσουν. Δεν είναι ότι τα ναρκωτικά καταστρέφουν τον χρήστη και μόνο αλλά και όλο το περιβάλλον του . Οι πολιτικοί είναι ανίκανοι και μαριονέτες στα χέρια των εταιριών και της μίζας . Σπαταλούνται εκατοντάδες εκατομμύρια για κάθε επίσημη επίσκεψη κάποιου ανεγκέφαλου υπουργού ή πρωθυπουργού , ενώ την ίδια στιγμή κλείνουν αποτοξινωτικές κλινικές , ειδικά σχολεία για παιδιά με προβλήματα , υπολειτουργούν νοσοκομεία με τεράστιες ανάγκες. Και βέβαια τι να πούμε για τα νόμιμα ναρκωτικά : καπνός- αλκοόλ . ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΗΡΩΙΝΗΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ.

Η μουσική μπορεί να βοηθήσει . Και αυτό γιατί ο θόρυβος ξυπνάει. Και η ροκ μουσική είναι θόρυβος, είναι φωνή και η φωνή αυτή σε πολλές περιπτώσεις μιλάει σε κοινή γλωσσά με τους νέους και όχι μόνο ανθρώπους. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε επαφή οι άνθρωποι και βλέπουν ότι έχουν τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ανασφάλειες, την ίδια αγάπη για την ζωή και παίρνουν κουράγιο ο ένας μέσα από τον άλλο. Ας μην ξεχνάμε πως πολλές ελληνικές μπάντες παίζουν σε συναυλίες κατά του ρατσισμού, των ναρκωτικών, σε συναυλίες οικολογικού χαρακτήρα ακόμα και για την αποφυλάκιση κρατουμένων και για την ενίσχυση αντάρτικων στρατών.

HONEYD. : Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας για το μέλλον;

DXM : Σκοπεύουμε να ηχογραφήσουμε σύντομα τα καινούργια κομμάτια που ετοιμάσαμε και να κάνουμε πολλές συναυλίες παντού.

HONEYD. : Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των DXM είναι η " κατεδαφιστική " σκηνική παρουσία. Που οφείλεται το γεγονός αυτό ?

DXM :  Η κατεδαφιστική σκηνική παρουσία των DEUS οφείλεται στην άμεση επικοινωνία που υπάρχει με το κοινό. Σε αυτόν τον κόσμο προσπαθείς να μεταβιβάσεις ενέργεια και αυτός ο κόσμος δίνει ενέργεια σε εμάς . Το αποτέλεσμα αυτής της επικοινωνίας είναι η εκτόνωση η οποία είναι και ο κύριος λόγος της "κατεδαφιστικής" μας παρουσίας.   

HONEYD. : Ποιο είναι το πιο παράξενο περιστατικό που σας έχει συμβεί σε κάποια συναυλία;

DXM : Δεν ξέρω αν γνωρίζεις ότι μας αποκαλούν θεούς της γκαντεμιάς. Τώρα θα πεις τι σχέση έχει αυτό με την ερώτηση. Άκου λοιπόν τα εξής:

Πηγαίναμε στην Θεσσαλονίκη για κάποια συναυλία που διοργανώνονταν από κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό και στην οποία θα συμμετείχαν πληθώρα συγκροτημάτων . Στον δρόμο ,στο ύψος των διοδίων Σχηματαρίου τρακάραμε πολύ άσχημα με μια νταλίκα. Αποτέλεσμα: Σπασμένα ποδιά, λάμες, καρφιά , μήνες στα νοσοκομεία για τον κιθαρίστα και τον τραγουδιστή μας και μήνες καθυστέρησης και αποχή του group από τις συναυλίες . Μετά από ακριβώς ένα χρόνο παρά μια μέρα μας ξανακάλεσαν για την ίδια ακριβώς συναυλία του ίδιου σταθμού. Θεωρήσαμε καλό να μην προκαλέσουμε την τύχη μας ανεβαίνοντας με αυτοκίνητο και προτιμήσαμε το τρένο . Στο δρόμο όμως το τρένο τράκαρε με μια άλλη νταλίκα και παραλίγο να εκτροχιαστεί αφού η καρότσα του σφηνώθηκε κάτω από το τρένο και το σήκωσε 1-1,5 μέτρα από τις γραμμές. Ευτυχώς την γλιτώσαμε με λίγες ώρες καθυστέρηση και μερικές συμβουλές από πολλούς όπως να κάνουμε αγιασμό εξορκισμό κ.α.

HONEYD. : Ποιο ήταν το συγκρότημα με το οποίο έχετε παίξει και το γουστάρατε περισσότερο; Με ποιο ονειρεύεστε να παίξετε?

DXM :  Έχουμε παίξει με σχεδόν όλα τα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής αλλά και με Αυστραλούς (COSMIC PSYCOS , DUBROVNIKS), Άγγλους (NEW MODELS ARMY ) αλλά και συγκροτήματα από τη Σερβία (ΒΟΥΕ) κ.α Στο φεστιβάλ που είχε γίνει στα Σκόπια για την ειρήνη στα Βαλκάνια είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε με συγκροτήματα από Σλοβενία , Αλβανία , Σερβία , Σκόπια , Κροατία , Βουλγαρία . Μας αρέσουν τώρα πολύ οι συναυλίες με τους φίλους Last Drive , Nightstalker , Honeydive , Make Believe, Ziggy Was . Θα θέλαμε να παίξουμε με πολλά συγκροτήματα αλλά δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να ονειρευόμαστε για αυτό το λόγο . Ίσως επειδή οποίος ονειρεύεται μάλλον κοιμάται . Πάντως σίγουρα όλοι θα θέλαμε να παίξουμε με τους FAITH NO MORE.

HONEYD. : Που οφείλεται η ιδιαίτερη άνθιση  της ανεξάρτητης σκηνής τα  τελευταία χρόνια ?

DXM : Προφανώς οφείλεται στο ότι οι εταιρίες μυρίστηκαν ότι υπάρχει τρόπος να βγάλουν λεφτά , χωρίς πάλι να έχει συμβεί τίποτα τρομερό . Και αυτό άφορα τα ελληνόφωνα συγκροτήματα.

HONEYD. : Ποια είναι η σχέση σας με τα άλλα ελληνικά συγκροτήματα; Ποιο απ' αυτά γουστάρετε περισσότερο;

DXM : Τα μέλη των περισσοτέρων συγκροτημάτων είναι φίλοι μεταξύ τους . Είναι πολλές φορές που βρισκόμαστε κάπου διάφορα μέλη συγκροτημάτων . Από σπίτια , πάρτι , συναυλίες, μαγαζιά μέχρι και διακοπές . Ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις έχουμε με τους Last Drive , Nightstalker , Blackmail , Honeydive . Μας αρέσουν πολυ οι παραπάνω και ακόμα μας αρέσουν οι Echo Tattoo , οι Εκτός Ελέγχου , οι Rockin Bones , Terminal Curve , Crime Scene, Ziggy Was, Make Believe .

HONEYD. : Τι γνωρίζετε για την Γιαννιώτικη rock σκηνή (? !)?

DXM : :Έχουμε παίξει παλιότερα στα Γιάννενα μαζί με τους DE TRACES και τους LAST DRIVE. Ξέρουμε ακόμη τους DIRTY  SAINTS και παλιότερα στους  ΜΕΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥΣ.

HONEYD. : Κάποιο τελευταίο δικό σας σχόλιο ?

DXM : Τελειώνοντας θα θέλαμε να αναφέρουμε ότι η φύση των πραγμάτων δεν μας αποκαλύπτεται έτσι όπως είναι, αλλά έτσι όπως δεν είναι. Αυτό το δεν είναι, είναι η πραγματικότητα που λαμβάνουμε για αυτό που δεν είναι και έτσι η πραγματικότητα μένει ανέπαφη ενώ η μη πραγματικότητα είναι η αληθινή μας φύση με όλα μας τα προβλήματα.

ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΌΧΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ή ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Οι DEUS EX MACHINA έχουν επιστρέψει . Είναι δυναμικοί , speedαριστοί , άμεσοι και γεμάτοι ενέργεια όπως μας έχουν συνηθίσει εδώ και 9 χρονιά. Πάνω από όλα όμως οι DEUS EX MACHINA είναι συνειδητοποιημένοι και προβληματισμένοι . Αισθάνονται και αντιδρούν στα ερεθίσματα που δέχονται με αποτέλεσμα την έκφραση και την δημιουργία. "Οι DEUS συντάσσονται και αυτοί με το σημερινό εναλλακτικό κίνημα . Αποτελούν την πιο αξιόπιστη πρόταση για όλα αυτά τα παιδιά που κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας ,υπενθυμίζουν όσο συχνά χρειάζονται και πάνω απ' όλα όπως χρειάζονται: Παίζουν το πιο τριπαριστό πανκ-ροκ με τις πιο αισθαντικές μελωδίες της ηπείρου.

Ακουστέ το DIFFERENT και ανακαλύψτε μόνοι σας   

Οι DEUS EX MACHINA είναι :
Δημήτρης Σπυρόπουλος Δημήτρης Μάνθος Τάκης Παπαδόπουλος Κανέλος Δαβέρος Σταύρος Χαντζόπουλος

Δισκογραφία ;
Motorpsycho (lp 1991) Execute/Iraq'n'Roll (7" 1992) Worlds Apart (lp 1993) No silence on my f ace/SDS (7' 1994) Different (10" 1997)

Ziggy Was – Take A Look At The Kids / Oil Land [7" Single]

Ziggy Was


Take A Look At The Kids


Oil Land





Label: Lazy Dog Records – LZD 008
Format: Vinyl, 7", Single, 45 RPM
Country: Greece
Released: 03 Apr 1994
Genre: Rock
Style: Alternative Rock, Grunge   [discogs.com]

Tracklist
A Take A Look At The Kids 
B Oil Land     

Credits
Bass, Guitar – Lampros Saltsidis
Guitar, Bass – Panos Rossis
Drums – Kostas Karkalis
Engineer – Stathis Papaioannou
Notes
Recorded at Rock Studios, Thessaloniki 1993.
"Take A Look At The Kids" is taken from the LP "Here".
Free with Fractal Press 'zine No.102

 here

Profile:
Rock band formed in 1992 in Thessaloniki, Greece.
They took their name from two songs of the 70s: David Bowie’s “Ziggy Stardust” and Bob Marley’s “Johnny Was“. Their music style was a mixture of hardcore, punk, grunge, and metal with funk touches.

Original line-up:
Kostas Karkalis(Drums)
Panos Rossis (Vocals, Guitar)
Lambros Saltsidis (Bass).

The members of the band were very experienced as Kostas Karkalis was member of "Gulag" while Lambros Saltsidis was an ex-member of "Λώλαμα". Kostas Pantelis who was the guitarist of "Πίσσα Και Πούπουλα", joined the group as the lead guitarist later.
They began their live performances in 1993 and within the same year recorded a demo titled “Oil Land”, which attracted the interest of the local indie record label "Lazy Dog Records". After releasing a 7" single, a Mini LP and a full-length album, they finally sign to Virgin Greece in 1997 and released their second full-length album. After that they disbanded.

Albums
1993 Oil Land (Cassette Ziggy Was Self-released)
1994 Here (Lazy Dog Records)
1996 3 turns to one (Lazy Dog Records)
1997 Unicorn Pan (Virgin)
Singles & EPs
1994 Take a look at the kids (Lazy Dog Records)
1995 Two turns to one (Lazy Dog Records)

Some more infos:

http://www.anexartisi.gr/ziggywas/ziggywas.htm

http://www.facebook.com/group.php?gid=169727470690

http://tribe4mian.wordpress.com/2009/04/01/ziggy-was-here/

http://pirate-industry.blogspot.com/2009/03/ziggy-was-three-turns-to-one-lp-1996.html

Η Πρώτη συνέντευξη στο IN ROCK :

Μέσα απ’ αυτήν τη συνέντευξη δεν πρόκειται να πληροφορηθούμε ούτε ποιό κόμμα θα ψηφίσουν στις εκλογές που έρχονται οι Ziggy Was, ούτε πiα μάρκα μπαγκέτας, προτιμάει να μεταχειρίζεται ο Καρκάλης και δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν τα δήθεν σκάνδαλα που αφορούν τη μπάντα. Οι Ziggy Was αν και ρωτήθηκαν όλα τα παραπάνω απέφυγαν να απαντήσουν, παρά μόνο σε πέντε-έξι ερωτήσεις οι οποίες τελικά δεν τους υποβλήθηκαν. Γι' αυτό και δεν θα αναφερθούν στο παρακάτω κείμενο. Η μπάντα είναι τριμελής και έχει η σύνθεση της ως εξής: Κώστας Καρκάλης-ντράμς, Πάνος Ρώσης-κιθάρα/φωνή και Λάμπρος Σαλτσίδης-μπασο.
Ο Πάνος, ο Κώστας η Νάνσυ και ο Λάμπρος έχουν καθήσει κυκλικά, με κέντρο ένα μικρόφωνο και η κλωστή που 'ναι δεμένη σ" ένα δίσκο τυλιγμένη, τρώει κλώτσο να γυρίσει και η ιστορία τους να αρχίσει:
Πάνε δυο χρόνια και τρεις μήνες που ο Πάνος και ο Κώστας έψαχναν να βρουν μπασίστα για τη μπάντα που ονειρεύτηκαν να δημιουργήσουν. Βρίσκουν το Λάμπρο ο οποίος μέχρι που να αγοράσει μπάσο, εξασκεί στην κιθάρα τις ικανότητες του. Εκείνη την περίοδο δεν είχαμε συγκρότημα μιας και υπήρχαν ένα-δύο τραγούδια μόνο, τα οποία και προβάραμε στο Pink Panther studio. Αρχίσαμε να κάνουμε ουσιαστική δουλειά από τότε που φτιάξαμε το δικό μας στούντιο στα Λαδάδικα, τον Σεπτέμβρη του '92. Δουλέψαμε μέχρι τα τέλη της χρονιάς, κάνοντας πρόβες κάθε δεύτερη μέρα και τότε βγήκε όλη η δουλειά και φτάσαμε να ηχογραφήσουμε το demo μας το οποίο βγήκε όσο καλό το φανταζόμασταν. Μπήκαμε για ηχογράφηση, σε ένα πολύ καλό στούντιο (Rock studio) έχοντας έτοιμη τη δουλειά και ήμασταν αποφασισμένοι να μη δώσουμε συναυλίες ώσπου να ετοιμαστεί και να κυκλοφορήσει το demo. Σταθμός στην ιστορία του όλου θέματος, είναι η γνωριμία μας και η σχέση που αναπτύξαμε με τον ηχολήπτη μας, τον Στάθη Παπανδρέου. Από τότε είναι συνέχεια μαζί μας. Είναι το 4ο μέλος της μπάντας.
Η πρώτη συναυλία δόθηκε στο Στέκι της Φιλοσοφικής, τον Απρίλη του '93 και πιστεύω πως περισσότερο γνωστοί γίναμε απ' την συναυλία εκείνη (που ικανοποίησε πλήρως τον κόσμο που την παρακολούθησε) παρά από το demo, το οποίο ήταν διαθέσιμο απ' το Γενάρη του '93.
Αμέσως μετά μας καλέσανε στο φεστιβάλ της Ουτοπίας και έτσι μας δόθηκε η δυνατότητα να εμφανιστούμε σε μεγάλο αριθμό κόσμου αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις. Το γεγονός του ότι παίζουμε μέσα στο πνεύμα των καιρών και το ότι υπάρχει πολύ νέος κόσμος που ενδιαφέρεται να ακούει φρέσκα πράγματα αποτελεί την κινητήρια δύναμη και είναι η αιτία της εδραίωσης μας στο χώρο.
Παίζουμε μουσική που τη γουστάρουμε πολύ και είναι ιδιαίτερα σπιντάτη τώρα, σε αντίθεση με τον πιο soft ήχο που βγήκε στο demo. Όλα όμως τα σφάλματα, τα διορθώσαμε στο δίσκο, την κυκλοφορία του οποίου αρχίσαμε να την σκεφτόμαστε πιο σοβαρά όταν είδαμε ότι τα πήγαμε πολύ καλά στις μέχρι τότε συναυλίες μας. Αρχικά σκεφτήκαμε αν θα μπορούσαμε από μόνοι μας να πραγματοποιήσουμε μια ανεξάρτητη παραγωγή, μέχρι που κουβεντιάσαμε με το Μπάμπη (Lazy Dog rec.) και πολύ σύντομα δέχτηκε να μας εντάξει στο δυναμικό της εταιρίας του. Ουσιαστικά, έβαλε αυτός όλα τα χρήματα και δεν μας άφησε στο ελάχιστο να προβληματιστούμε για τα έξοδα της κυκλοφορίας του δίσκου. Εμείς κάναμε μόνο τη δουλειά που ξέρουμε να κάνουμε καλά. Τη μουσική μας.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου ολοκληρώθηκαν το Νοέμβρη του '93 και ενώ περιμέναμε πως θα κυκλοφορήσει το Γενάρη του '94, βγήκε στην αγορά με δύο μήνες καθυστέρηση εξαιτίας ενός Αθηναίου εκτελωνιστή που πέρα απ' το χρόνο μας, επιδίωξε να μας φάει τα λεφτά και το ηθικό. Πέρα από αυτά, μείναμε πολύ ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα, όλα μας.
Σ' ότι αφορά την παραγωγή είναι πολύ απλή. Τα τραγούδια είναι καθαρά live και θελήσαμε να πλησιάσουμε τον live ήχο στο στούντιο. Την απλότητα μιας συναυλίας. Προσπαθήσαμε να τα γράψουμε όλα με τη σύνθεση που έχουμε. Επιδιώξαμε λιτή ενορχήστρωση, να γράψουμε τα όργανα που παίζουμε από μια φόρα και ο ήχος που θα βγει απ' τον ενισχυτή να μείνει ακέραιος.
Έτσι χαράκτηκε και στο δίσκο.
Τα δύο πρώτα τραγούδια που έγραψαν ποτέ οι Ziggy Was και περιλαμβάνονται στο δίσκο είναι τα Night Train To Moscow και No Way. Τα τραγούδια που γράφτηκαν πιο πρόσφατα είναι τα Roses 4 U και Take a Look At The Kids. Υπάρχουν πολλές κοινές έννοιες που συνδέουν τα τραγούδια και συνειρμοί οι οποίοι μπορεί να ξεκινούν από τα εξώφυλλα και να καταλήγουν στους στίχους ή και το αντίθετο. Η ουσία είναι πως δεν τους αντιλαμβάνεσαι με την πρώτη, θέλει ψάξιμο, αλλά αν τα πούμε όλα τώρα θα χαθεί η γοητεία τους. Αυτός που θα πάρει το δίσκο θελήσαμε νά 'χει ν' ασχοληθεί μαζί του. Γι' αυτό το λόγο και συμπεριλάβαμε σ' ένα ένθετο τους στίχους των τραγουδιών. Νομίζω πως σχεδόν πάντα οι στίχοι παραπέφτουν σε σχέση με τη μουσική, ειδικά όταν είναι ξενόγλωσσοι. Για μένα είναι εξίσου σημαντικοί. Καθώς βγαίνει η μουσική ενός κομματιού, βρίσκονται και πέντε στίχοι οι οποίοι αναπτύσσονται μαζί με την εξέλιξη του μουσικού μέρους. Ένα τραγούδι μας χωρίς στίχους, αλλά απλά με στίχο τον τίτλο του, είναι το Oil Land το οποίο κόπηκε σε single που κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με το άλμπουμ, μια και το συγκεκριμένο τραγούδι δεν υπήρχε ελπίδα να συμπεριληφθεί στο δίσκο, αφού πλέον ούτε live το παίζουμε. To single κυκλοφορεί σε 1.500 αντίτυπα κα το LP σε 500, με την προοπτική να ξανακοπεί. Τελειώνοντας θέλω να σου πω, πως το γεγονός του ότι ήμαστε μόνο τρία άτομα, μας βοηθάει να συνενοούμαστε πιο εύκολα και παράλληλα χαιρόμαστε που ήμαστε μαζί, επειδή λειτουργούμε πολύ όμορφα σαν παρέα. Αυτόν τον καιρό βγάζουμε νέα τραγούδια και βάλαμε στόχο να σχηματίσουμε μια μικροομάδα διοργάνωσης συναυλιών. Δεν νομίζω πως έχουμε να πούμε τίποτε άλλο εκτός απ' το να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας σ' όσους μας πίστεψαν. Εσύ Νάνσυ μήπως έχεις καμμιά απορία;
Έχω μα αλλά δεν ξέρω τώρα που την έχω βάλει!
ΝΑΝΣΥ ΜΑΝΔΑΛΤΣΗ  (In Rock 29, Μάιος 1994)

* * * * * * *

Αφιερωμένο σε όλους όσους μας διαβάζουν από την Θεσσαλονίκη.

Χρήστος Δασκαλόπουλος : Συνέντευξη στο Ποπ & Ροκ [1988]

23 Χρόνια πριν, το Ποπ & Ροκ που κυκλοφορούσε τότε, του Νοεμβρίου, φιλοξενούσε στην στήλη του "Ελληνικό Rock" μια συνέντευξη του Χρήστου Δασκαλόπουλου, που αναφέρεται στα πεπραγμένα της εποχής για την ανεξάρτητη σκηνή και τα συγκροτήματα της. Η συνέντευξη παρουσιάζει ενδιαφέρον ακόμα και σήμερα πιστεύω, διαβάστε την λοιπόν και μεταφερθείτε νοερά στο 1988.
Η συνέντευξη στον Χρήστο Θλιβέρη (ΠΟΠ & ΡΟΚ No 125 – Νοέμβριος 1988)
Σημ.: όποιος θέλει, μπορεί να την κατεβάσει σε μορφή ενός αρχείου text εδώ

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ:

Όταν ο αρχισυντάκτης ο Κώστας Ζουγρής μου πρότεινε να γράφω κάθε μήνα για την ελληνική σκηνή ένιωσα έκπληξη και ικανοποίηση ταυτόχρονα. Το ίδιο πιστεύω και εσείς. Οι λόγοι είναι γνωστοί... Συνεπώς, οι έπαινοι για την αρχική ιδέα δεν ανήκουν σε μένα. Δεν ξέρω αν όντως υπάρχει ύφεση στη σημερινή ελληνική σκηνή ή ίσως να μη θέλω να το πιστεύω, αυτό θα προσπαθήσουμε να το διαλευκάνουμε. Από αυτή εδώ τη στήλη θα προσπαθήσουμε κάθε μήνα να παρουσιάζουμε τις συναυλίες από τους "Έλληνες καλλιτέχνες, τις νέες αξιόλογες κυκλοφορίες, τα τελευταία νέα καθώς και επαφές με τα μέλη από τα συγκροτήματα. Η πρώτη μας συζήτηση θα είναι με τους Villa 21 στο επόμενο  τεύχος και θα είμαστε σε θέση να συνεχίσουμε τους επόμενους μήνες με τους No Man's Land, τους Next To Nothing, τους Last Drive και τους South Of No North σε πρώτη φάση. Επίσης, αν τύχει θα επιδιώξουμε τη συνάντηση με τους Θεσσαλονικείς Mushrooms και Τρύπες. Η βιωσιμότητα της στήλης να γνωρίζετε ότι θα εξαρτηθεί και από τις δικές σας απόψεις και προτάσεις. Η σημερινή μας συζήτηση γίνεται με τον καταλληλότερο άνθρωπο ίσως που θα μπορούσε να μας εκθέσει μια πλήρη περιγραφή της ελληνικής σκηνής. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκα να συναντήσω με την αφορμή αυτής της στήλης. Πρόκειται για το Χρήστο Δασκαλόπουλο. Το Χρήστο συνάντησα το απόγευμα της Κυριακής 25 Σεπτεμβρίου και συζητήσαμε για πάρα πολλά, αλλά εσείς το μόνο που θα πληροφορηθείτε είναι το αντικείμενο μας, η ελληνική σύγχρονη σκηνή. Στη συζήτηση παραβρέθηκε και ο φίλος μου Σπύρος Αλεξόπουλος.


Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ:
- Ποια η άποψη σου για την τωρινή κατάσταση στην ελληνική ροκ σκηνή;
Χ.Δ.: Η ελληνική σκηνή δεν έχει αλλάξει, εγώ έχω αλλάξει όμως. Τα πράγματα είναι διαφορετικά από ότι τα έβλεπα το 1980 ή το 1982. Η ελληνική σκηνή ήταν ανέκαθεν σε άσχημες συνθήκες και παραμένει μόνο που άργησα να το συνειδητοποιήσω, γιατί δεν ήθελα να το πιστέψω. Τα άτομα που αξίζουν να ασχοληθείς μαζί τους είναι πολύ λίγα. Αυτό όμως μου πήρε χρόνια να το καταλάβω και δεν είμαι χαζός! Κάποια στιγμή ερχόταν η μια απογοήτευση πίσω από την άλλη. Όχι μόνο σαν συγκροτήματα, αλλά και σαν άνθρωποι, σαν άτομα, γιατί τους περισσότερους τους γνωρίζω προσωπικά.
- Γιατί ενώ υπάρχουν αξιόλογα σύνολα, λίγα έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν;
Χ.Δ.; «Το ελληνικό φιλότιμο». Αυτό τους κάνει και συνεχίζουν. Ισχύει κυρίως για τους Villa 21. Εγώ πάντως ενδιαφέρομαι και για ανθρώπους που «ψάχνουν» τη μουσική τους και είναι απρόβλεπτοι όπως ο Feel των Yell-0-Yell. Ο κυριότερος λόγος είναι η αθλιότητα που υπάρχει στην ελληνική σκηνή, γεγονός για το οποίο τα συγκροτήματα μάλλον δε φταίνε. (Σ.Σ.: Εδώ η συζήτηση εκτροχιάζεται. γεγονός που έγινε άλλωστε πολλές φορές, αλλά αυτό το σημείο σας ενδιαφέρει. Ειπώθηκε αυτό που είχε πει ο Γιάννης Μαλαθρώνας (τον θυμάστε;) ότι τα μέλη των συγκροτημάτων πάνε φαντάροι, γι' αυτό ακριβώς λιγοστά συνεχίζουν. Ο Χρήστος που έχει νέα από τον Μαλαθρώνα, μας είπε ότι είναι επιστήμονας στο Λονδίνο σε μια πολύ μεγάλη εταιρία computers και ότι ασχολείται όσο μπορεί με τη μουσική. Διαβάζει το ΝΜΕ και προχτές είχε δει τη Siouxsie στο Λονδίνο...)

- Ποιες είναι οι προσωπικές σου εκτιμήσεις (αν θέλεις να τις αναφέρεις φυσικά);
Χ.Δ.: Οι Mushrooms είναι το πιο αγαπημένο μου group στην Ελλάδα, ακριβώς γιατί είναι τελείως απρόβλεπτοι και ναι έχουν σκληρύνει τον ήχο τους συνειδητά. Ποτέ δεν έχω ασχοληθεί τόσο πολύ με group όσο με τους Mushrooms αλλά πρέπει να τους κυνηγάς, για να δουλέψουν. Εκτιμώ πολύ τους Yell-0-Yell και τον Feel που πιστεύω ότι είναι ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης που θα μπορούσε να συγκριθεί και με αναγνωρισμένους ξένους κάτω από άλλες προϋποθέσεις. Μου αρέσουν πολύ οι South Of No North, που δεν έχουν βρει εταιρία ακόμα δυστυχώς για το τρίτο τους album (Σ.Σ.: Οι εδώ ανεξάρτητες τι κάνουν;) Μου αρέσουν πολύ, γιατί αυτό που κάνουν το πιστεύουν. Το γνωρίζω επειδή τους ξέρω και αυτούς προσωπικά. Οι Last Drive δεν είναι το καλύτερο ελληνικό group για μένα αλλά ξέρω γιατί είναι το καλύτερο για πολύ κόσμο. Πάντως και αυτοί μου αρέσουν πολύ. Ακόμα, ο δίσκος των Next To Nothing με ενθουσίασε. Οι Villa 21 μου αρέσουν πολύ κυρίως στα lives. Το μειονέκτημα τους είναι ότι δεν είναι απρόβλεπτοι σαν άτομα, γεγονός που με ενδιαφέρει. Το στιλ τους μου αρέσει πολύ και σίγουρα έχουν προοδεύσει πολύ. Οι Τρύπες με ικανοποιούν απόλυτα όχι μόνο σαν ελληνόφωνο group.
Έχουν καταπληκτικό κιθαρίστα και εξαιρετικό τραγουδιστή. Συμπαθώ πολύ και τους No Man's Land. Η τραγουδίστρια τους είναι πάρα πολύ καλή. Οι Libido Blume όπως και οι Blue Light μου αρέσουν κυρίως στο χώρο που κινούνται. Ο Σωκράτης (των Blue Light) είναι ολοκληρωμένος συνθέτης και είναι ικανός να γράφει μελωδίες αριστουργήματα. Είμαι σίγουρος πως, αν οι Blue Light είχαν ελληνικό στίχο θα ήσαν σε μεγάλη εταιρία. Το μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι αυτή ακριβώς η «συμβατικότητα» στην εμπορικότητα που διατηρούν. Ο Σωκράτης είναι ο μοναδικός «singer song writer» στη σκηνή που μιλάμε. Ο Σωκράτης είναι αυτό που λέμε, άνθρωπος «εκτός πόλης, εκτός χώρας». Τον εκτιμώ πολύ και σαν μουσικό και σαν άνθρωπο. Αλλά οι Blue Light δεν έχουν φτάσει στο σημείο που θα έπρεπε να έχουν φτάσει και μπορούσαν.
- Ποια η γνώμη σου για τις ελληνικές ανεξάρτητες;
Χ.Δ.: Η Pegasus είναι μεγάλη απάτη! Η Wipe Out δεν ξέρω ακριβώς, πάντως τα συγκροτήματα της δε μου αρέσουν καθόλου. Εξαιρούνται φυσικά οι Next To Nothing και οι Villa 21. Το Δικαίωμα Διάβασης και η Hitch Hyke είναι οι μόνες που δουλεύουν έτσι, όπως θα έπρεπε να δουλεύουν οι ανεξάρτητες στην Ελλάδα. Από τη συλλογή της Wipe Out R. μου αρέσουν και οι Melting Ashes, οι Dream Runners και οι Hip-t-Wah.
- Δε θα έπρεπε η Hitch Hyke να κυκλοφορεί περισσότερα ελληνικά σύνολα;
Χ.Δ.: Όχι, δε θα έπρεπε, γιατί από την αρχή είχε ειπωθεί ότι θα κυκλοφορεί ξένες δισκογραφικές απόπειρες. Οι Last Drive ανήκουν στη Hitch Hyke μόνο εξαιτίας προσωπικής σχέσης τους με τους υπεύθυνους της εταιρίας.
- Σύνολα, όπως οι Last Drive, οι Mushrooms, οι Villa 21, ή οι Yell-O-Yell αναγνωρίζονται στο εξωτερικό και πουλούν ένα «ικανοποιητικό» αριθμό αντιτύπων. Στην Ελλάδα επικρατεί όμως μια τάση σνομπισμού από τους κριτικούς, τα μέσα ενημέρωσης, το μουσικό Τύπο και το κοινό. Ποιος πιστεύεις είναι ο λόγος για αυτό το φαινόμενο;
Χ.Δ.: Αυτό που λες είναι πολύ σωστό. Παράλληλα όμως είναι απλό να το εξηγήσει κανείς. Γενικά στο εξωτερικό οι άνθρωποι που είναι μέσα στα κυκλώματα τα μουσικά είτε είναι εταιρίες, είτε συγκροτήματα, είτε εταιρίες διανομής ή οτιδήποτε τέλος πάντων είναι πιο ανοιχτόμυαλοι από ό,τι είναι οι αντίστοιχοι άνθρωποι στην Ελλάδα. Είναι θέμα μυαλού και fun κιόλας (διασκέδασης δηλαδή). Αυτό είναι όλο.
- Από τα νέα ελληνικά σύνολα ποια βλέπεις να έχουν μέλλον στη μουσική τους;
Χ.Δ.: Νομίζω όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα σήμερα το μόνο group που έχει μέλλον είναι οι Last Drive. Κανένα άλλο. Γιατί: Γιατί έχουν πάρα πολύ καλό manager.
- Εννοούσα πάντως νέα, άγνωστα groups, Εκτός αν δε θέλεις να πούμε.
Χ.Δ.: Όχι, θέλω να αναφέρουμε. Τουλάχιστον από όσα έχω ακούσει εγώ κανένα! Ίσως αν έβγαινε κάποιο γυναικείο σύνολο, έτσι τετραμελές, που θα τραγουδούσε σωστά στα αγγλικά θα είχε μέλλον πιστεύω. Αν κάποιος έπαιρνε τέσσερις κοπέλες και σχημάτιζε ένα γυναικείο group όπως ο Kim Fowley έφτιαξε τις Runaways, αυτό το σύνολο θα ήταν πιστεύω ενδιαφέρον και ξεχωριστό.
- Πιστεύεις ότι οι ελληνικές ανεξάρτητες δισκογραφικές παραγωγές μειονεκτούν σε σύγκριση με τις ξένες στην ποιότητα της ηχογράφησης και στην τελική πιστότητα ήχου που ακούγεται στο βινύλιο;
Χ.Δ.: Βεβαίως, βεβαίως!... Καταρχάς χρησιμοποιείται βινύλιο χρησιμοποιημένο κατά κύριο λόγο. Second hand (δεύτερο χέρι) που λένε. Οι εταιρίες που «κόβουνε» δίσκους βάζουνε μέσα βινύλιο που έχει ξαναχρησιμοποιηθεί, φυσικό επακόλουθο να υστερούμε απελπιστικά στις συγκρίσεις με τις ξένες παραγωγές.
- Ποιες είναι πιστεύεις οι μελλοντικές άμεσες αξιόλογες δισκογραφικές απόπειρες στον ελληνικό χώρο;
Χ.Δ.: Από το mini LP ή ΕΡ των Villa21 μου άρεσαν πολύ δυο τραγούδια από τα τέσσερα ή πέντε. Αν βγει κάποιος δίσκος που θα «λέει» θα είναι, αν κάνει κάτι ο Feel είτε μόνος του είτε ως Yell-O-Yell που μάλλον βρίσκονται υπό διάλυση και αυτοί. Ακόμα, αν βγει ο δίσκος των Mushrooms όπως φαντάζομαι και με την παραγωγή όπως τη φαντάζομαι, γιατί σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω κάποιον παραγωγό Αμερικάνο (Σ.Σ.: που τελικά ούτε σε εμάς είπε ποιος είναι. Υπομονή...) Ο δίσκος αυτός πιστεύω να είναι ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.
- Πιστεύεις και εσύ ότι διανύουμε πραγματικά μια περίοδο ύφεσης στη σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα, πλην εξαιρέσεων, και αν ναι ποιες είναι οι αιτίες του φαινομένου;
Χ.Δ.: Η ύφεση ίσχυε πάντα, απλώς εγώ δεν την παραδεχόμουνα, και την παραδέχομαι τα τελευταία δυο χρόνια. Εγώ δε θα το έλεγα ύφεση, θα το έλεγα μιζέρια. Δηλαδή η μιζέρια που εγώ πίστευα ότι δεν είναι μιζέρια ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει. Απλώς εγώ δεν είχα τις δυνατότητες να το αντιληφθώ!! Και τώρα είμαι συναισθηματικά δεμένος με τα groups αλλά το υποστηρίζω. Αν αυτή τη στιγμή μου στείλει ένα group μια κασέτα και συγκλονιστώ, μου φαίνεται απίθανο να γίνει αυτό ενώ πριν τέσσερα χρόνια δε θα μου φαινόταν απίθανο, θα ανέβει ξανά πάντως η ψυχολογία μου, η διάθεση μου και το πιστεύω μου για την ελληνική ροκ σκηνή. Γενικά, πάντως δε με ενδιαφέρουν τα συγκροτήματα μόνο μουσικά αλλά εξετάζω και την ανθρώπινη πλευρά των μελών τους και αυτή είναι που με έχει απογοητεύσει περισσότερο από όλα.
(Σ.Σ.: Κάπου εκεί η συζήτηση εκτροχιάζεται για τα καλά. Το αντικείμενο μας, το μόνο που δεν ήταν σε αυτά που μετά συζητούσαμε ήταν το ελληνικό ροκ. Συνεπώς, τα υπόλοιπα δε θα σας ενδιαφέρουν. Πάντως πιστεύω ότι όσα ανέφερε ο Χρήστος ήταν περιεκτικά και αντικατοπτρίζουν πλήρως την ελληνική ροκ πραγματικότητα. Όσο για τις υποκειμενικές κρίσεις παραμένουν υποκειμενικές κρίσεις του καθενός μας). Στο επόμενο τεύχος - εκτός απρόοπτου - θα έχουμε τον Κώστα Ποθουλάκη και ίσως και άλλα μέλη των Villa 21.

Closer - Fly In The Milk (Single 1996)

Closer - Fly In The Milk
Label:Studio II + εκδόσεις Ακτή - Οξύ
Catalog#:ST II 09
Format:Vinyl, 7", 45 RPM
Country:Greece
Released:1996
Genre:Rock
Style:Alternative Rock
[www.discogs.com]

Tracklist
A Trapped
B Dark Faces

Bass - Βαγγέλης Παππάς
Drums - Νίκος Χατζόπουλος
Violin - Τάσος Παπαστάμου
Guitar - Γιάννης Βερβέρης
Voice - Ανδρέας Παππάς
Engineer - Κώστας Παρίσης
Producer - Κώστας Παρίσης & Closer

Flac [lossless] & Scans 80MB

download link:
  HERE

myspace

http://www.avopolis.gr/interviews/default.asp?ID=299

Οι Closer αποτελούν ένα από τα σπουδαιότερα γκρουπ στο χώρο της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής και ένα από τα λίγα με διεθνή καριέρα. Η δράση τους ξεκίνησε «επισήμως» τα Χριστούγεννα του 1991 (..γιατί υπήρξε και προϊστορία!). Το 1996 ήρθε η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά «Fly In The Milk». Κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, οι οποίες εξαντλήθηκαν μέσα σε μερικούς μήνες. Παράλληλα, η συναυλιακή τους δραστηριότητα γινόταν όλο και πιο έντονη, με κορύφωση τις εμφανίσεις τους, ως support group, στις συναυλίες των Echobelly και Puressence. Για τρεις συνεχείς χρονιές (1998-1999-2000) εμφανίστηκαν στο Rockwave Festival μαζί με μεγάλα ονόματα της ροκ σκηνής. Η πρώτη τους εμφάνιση μάλιστα, ήταν εκείνη που προκάλεσε το ενδιαφέρον της βρετανικής ΕΜΙ και του label της Chrysalis, με αποτέλεσμα να ενταχθεί για πρώτη φορά στο δυναμικό της ένα ελληνικό συγκρότημα. Οι επόμενες δουλειές τους κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα και την Ευρώπη κάτω από της στέγη της. Το 2000 έκαναν μία μίνι περιοδεία στην Αγγλία, ενώ στην Αθήνα άνοιξαν μεγάλες συναυλίες στο ΡΟΔΟΝ (Doves, Echo And The Bunnymen, Jesus And Mary Chain) και εμφανίστηκαν επί σκηνής με γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες. Μετά από πέντε χρόνια συνειδητοποιημένης απουσίας από τα μουσικά δρώμενα, τον Δεκέμβριο του 2006 επέστρεψαν δυναμικά και κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ «Closer». Το «Singles» είναι πλέον πασίγνωστο αφού αποτελεί το τραγούδι των τίτλων της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς, ενώ μαζί με το «Motel» παίζονται ήδη σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Οι CLOSER σήμερα είναι οι: Ανδρέας Παππάς : τραγούδι / Βαγγέλης Παππάς : μπάσο, φωνή / Γιάννης Βερβέρης : κιθάρες / Ανδρέας Ιωάννου : κιθάρες / Βάσω Νικολοπούλου : βιολί / Θάνος Μιχαηλίδης : τύμπανα

[από το http://www.liveinspector.gr/artist/Closer/]

* * * * * * * * *

Αν κάνεις μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας κοιτώντας τους τοίχους και τις κολώνες, αποκλείεται να μείνει απαρατήρητο το όνομα των Closer που φιγουράρει σε πάρα πολλές αφίσες για happenings και συναυλίες. Μιλάμε ασφαλώς για το πιο δραστήριο συναυλιακά Aθηναϊκό συγκρότημα το οποίο μας φιλοδώρησε τα περασμένα Χριστούγεννα με ένα single-δυναμίτη, το Fly In The Milk (Studio II). Μέσα σε μια απίστευτη πραγματικά συσκευασία και με δύο τραγούδια που συνθέτουν αναμφισβήτητα την κορυφαία δισκογραφική κυκλοφορία της εγχώριας παραγωγής. Οι συναυλίες τους είναι πολύ πολύ δυνατές και φανερώνουν ότι οι Closer είναι ένα σύνολο δεμένο και σίγουρο για το που βαδίζει. Αν δεν τους έχετε δει ζωντανά, μην στεναχωριέστε. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι όλο και κάπου θα μπορέσετε να τους απολαύσετε... και σας το υπόσχομαι... θα είναι όμορφα.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει φοβερή ανταπόκριση του τύπου παρά την υπερβολικά έντονη δραστηριότητα μας στον τομέα των συναυλιών δεν ξέρουμε πού οφείλεται. Είμαστε ουσιαστικά ένα συγκρότημα της επονομαζόμενης ανεξάρτητης σκηνής με αποτέλεσμα αυτά τα πράγματα να παρουσιάζονται κάπως περιορισμένα δηλ. σε κάποια φανζίν κ.τ.λ. Δεν αποτελούμε όμως κάποια εξαίρεση. Όλα τα συγκροτήματα του χώρου βρίσκονται σε μια φάση που δεν μπορούν να παρουσιάζονται ευρύτερα. Είμαστε μεν δραστήριοι συναυλιακά, δεν είμαστε όμως δραστήριοι στον δισκογραφικό τομέα. Σήμερα, για να σε παρουσιάσει ένα έντυπο, πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα L.P. στα χέρια σου και να έχει βγάλει περισσότερα πράγματα απ' ότι έχουμε βγάλει εμείς προς τα έξω... άσχετα αν αυτά που εμείς έχουμε γράψει ισοδυναμούν ουσιαστικά με δύο L.P.: Ως τώρα έχουμε ένα mini L.P. το οποίο έχουμε στα χέρια μας, έχουμε τρία κομμάτια σε δύο δίσκους συλλογές τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, έχουμε άλλα πέντε κομμάτια στο ράφι, συμμετείχαμε σε μία συλλογή του πάλαι ποτέ Rock FM, αλλά τελικά αυτό που έχει βγει προς τον κόσμο φαίνεται να είναι πολύ λίγο και φυσικά το single μας.
Μας αρέσουν πάρα πολύ οι συναυλίες. Παίρνουμε τρομερή δύναμη από τις συναυλίες. Σίγουρα το προτιμάμε από το να πηγαίνουμε στο studio και να κάνουμε πρόβες. Αισθανόμαστε σαν να είμαστε στο στοιχείο μας.

Η ανταπόκριση του κόσμου είναι θετική. Έρχεται ο κόσμος μετά από τις συναυλίες και μας λέει ότι τους αρέσουμε... αλλά πέρα απ' αυτό δεν νομίζουμε ότι το είδος της μουσικής που παίζουμε μπορεί να βρει ανταπόκριση από πάρα πολύ κόσμο. Δηλαδή είναι συγκεκριμένα τα άτομα όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και γενικότερα στην Ελλάδα που θα μπορούσαν να ενθουσιαστούν με τη μουσική των Closer. Σίγουρα υπάρχουν κάποια άτομα στα οποία αρέσουμε πάρα πολύ, αλλά γενικά η μουσική μας δεν κινείται με ένα ρεύμα το οποίο θα το υποστήριζαν πάρα πολλοί. Όχι ότι κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό και πρωτοποριακό, απλά παίζουμε μια μουσική που δεν νομίζουμε ότι θα τραβήξει και πάρα πολύ κόσμο προς το συγκρότημα.
Ένα μεγάλο μειονέκτημα ή πλεονέκτημα, όπως θες πάρτο, είναι ότι και οι πέντε ακούμε διαφορετικά πράγματα, δηλαδή ο κιθαρίστας ακούει πολύ ακραίες κιθαριστικές δουλειές, στον drummer αρέσουν και τα χορευτικά, στον βιολιστή ακόμα περισσότερο, ο μπασσίστας είναι σε μια Pixies κατάσταση, ο τραγουδιστής βρίσκεται πιο κοντά στο κλασσικό ροκ. Αυτό έχει λειτουργήσει και θετικά και αρνητικά, δηλαδή είναι, πάρα πολύ δύσκολο να γράψουμε ένα τραγούδι που να αρέσει και στους πέντε, αλλά είναι και θετικό επειδή έχουμε αντλήσει διάφορες επιρροές από διάφορα πράγματα. Πάντως όσον αφορά στις ρίζες του συγκροτήματος, δεν υπάρχει κάποιο όνομα-ορόσημο στου οποίου τον ήχο να έχουμε βασιστεί εξ ολοκλήρου. Είναι ένα συνοθύλευμα... ίσως...

Το ότι χρησιμοποιήσαμε βιολί -παλιότερα χρησιμοποιούσαμε και βιόλα, αλλά ήταν δύσκολο να μεταφέρεται και η κοπέλα που έπαιζε δεν μπορούσε πια να μείνει μαζί μας- φαίνεται πως έχει λειτουργήσει πάρα πολύ καλά και μας έχει βοηθήσει ώστε να έχουμε περισσότερη μελωδία στα κομμάτια μας.
Η επόμενη κίνηση δισκογραφικά, αν συνεχίσουμε με την Studio II records, θα είναι να βγει κάποιος δίσκος τα Χριστούγεννα ή και λίγο νωρίτερα. Είναι κάτι το οποίο θέλουμε πολύ, διότι έχουμε καλή συνεργασία με τον Βλάσση τον Ερημάκη. Από την άλλη έχουμε και κάποιες άλλες προτάσεις από δύο πολυεθνικές εταιρείες αλλά δεν υπάρχει λόγος να χαλάσουμε αυτήν την τόσο καλή σχέση που έχουμε με το Studio II, για να υπογράψουμε με μια μεγαλύτερη εταιρεία. Οι μεγάλες εταιρείες με τις οποίες έχουμε μιλήσει ωστόσο δεν μας επέβαλαν κανέναν περιορισμό στον καλλιτεχνικό τομέα... ίσα ίσα θα μπορούσαν να παράσχουν περισσότερες ώρες μέσα στο studio και διάφορα άλλα. Όμως και το single που βγήκε από την Studio II είχε πολύ ακριβό εξώφυλλο, κάτι που αμφιβάλλουμε αν θα το έκανε κάποια πολυεθνική, αφού τα budget είναι συγκεκριμένα. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν θα επενέβαινε κάποια πολυεθνική στον ήχο μας.

Ήδη είχαμε μια πρόταση και από την Virgin Γερμανίας, για να κάνουμε μια διμηνιαία περιοδεία στη Γερμανία και ύστερα να ηχογραφήσουμε και να κυκλοφορήσουμε εκεί ένα album. Αλλά εκεί τίθεται θέμα του κατά πόσο έχεις τ' αρχίδια να φύγεις. Εμείς δεν τα έχουμε. Η συγκεκριμένη χρονική στιγμή μας βρήκε μάλλον απροετοίμαστους. Ίσως κάποια άλλη φορά να είμαστε πιο έτοιμοι. Κι ύστερα πιστεύουμε ότι είναι το ίδιο πράγμα το να βρίσκεσαι σε μια ανεξάρτητη και σε μια πολυεθνική. Η μόνη διαφορά είναι ότι, αν είσαι σε μεγάλη εταιρεία μπορείς να ακουστείς και στο εξωτερικό. Από τη στιγμή που ήδη έχουμε αποκλείσει μια τέτοια περίπτωση, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να πάς σε μια πολύ μεγάλη εταιρεία. Ύστερα, είναι και η κατάσταση τέτοια που δεν μπορούμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με το group. Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε αλλά είναι και η μουσική που παίζουμε τέτοια που δεν θα μπορούσαμε επιβιώνουμε απ' αυτήν.

Για το μέλλον σκοπεύουμε να κυκλοφορήσουμε ένα album στα τέλη του χρόνου το οποίο θα ηχογραφηθεί μέσα στο καλοκαίρι και θα παίξουμε με τους Echobelly τον Μάιο και θα συμμετάσχουμε σε μια μεγάλη εκδήλωση που διοργανώνεται αρχές Ιούνη στην Καβάλα.

Συνέντευξη: Χρήστος Καρράς
από το Fractal (Issue112 Ιούνιος / Ιούλιος 1996).

Discography
1 track Lonely Moon from the Divin' - Modern Tales From An Ancient City
Ιπτάμενοι Δίσκοι 1993 LP
3 tracks
Ghost Eyes, TV Babies, Blue Pussy , from the "Various - Don't Let Them Kill ... Your Taste!!!"

ΓΑΒ Productions 1998 LP

(Semedic 'zine Compilation - Horis Kanona Funzine)
Fly In The Milk (Studio II) 1996 - 7"Single
In The Market (Studio II) 1998 Cd
Universe (Chrysalis/EMI) 1999 Cd EP
1 track Storm (Special Mix) from
In Dog We Trust Compilation Lazy Dog Records, ΠΟΠ + ΡΟΚ (Magazine) 1999 Cd
Suddenly Comes...(Chrysalis/EMI) 2000 Cd
Mystery Falls Down (Chrysalis/EMI) 2000 Cd
Closer(EMI)2006 Cd















16/7/1998 Rockwave festival, η φώτο δική μου.
* * * * * * * *
Υπεραγαπημένοι!!! Είμαι προκατειλημμένος.
Αυτοί που άνοιξαν τον δρόμο, η μπάντα με τα φοβερά live.
Αισθάνομαι τυχερός που τους άκουσα και τους γνώρισα...

Common Sense - Συνέντευξη στο Fractal

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τους Common Sense
από το Fractal (Issue112 Ιούνιος / Ιούλιος 1996).
Την συνέντευξη πήρε ο Χρήστος Καρράς.
Σημείωση : λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου
Sun Comes Up [PEG 020 1995].
Απολαύστε...

Το «Grotesque», το πρώτο single των Common Sense ήταν κάτι παραπάνω από ένα πολύ καλό single. Ήταν η απαρχή και το ελπιδοφόρο μήνυμα μιας πολύ σπουδαίας υπόθεσης για την ελληνική σκηνή. Και το πρώτο album του συγκροτήματος με τίτλο «Sun Comes Up» ήρθε, για να αποδείξει ότι η υπόθεση Common Sense είναι κάτι παραπάνω από μια κοινή λογική: είναι ένα εξαίσιο δημιούργημα από μια μπάντα που συνδυάζει πολλά στοιχεία από όλες της γωνιές τις Ευρώπης και τα συνθέτει σε ένα album που αυτόματα τους ανάγει ως ένα από τα σημαντικότερα και αξιολογότερα ονόματα του χώρου. Και μια κουβέντα μαζί τους θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Ο Σάκης (μπάσο), ο Χρήστος Αλεξόπουλος (πλήκτρα), ο Χρήστος Ζούμπας (φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, λαούτο) και ο Γιώργος (τύμπανα) ήταν εκεί. Η μαγευτική φωνή της Τατιάνας έλειπε στον τόπο εργασίας, στην Άνδρο.
-Έχει ήδη περάσει ένα εξάμηνο από τότε που ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του Sun Comes Up. Πώς έχετε αποτιμήσει αυτήν την εμπειρία της ηχογράφησης; Είσαστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα;
Χ.Α.: Σε γενικές γραμμές πολύ ικανοποιημένοι. Η κατάσταση αυτή που επικρατούσε με ικανοποιούσε τόσο τότε, όσο και τώρα και σκέφτομαι ότι θέλω και πάλι να ξαναμπώ στο studio.
Χ.Ζ.: Με το Σάκη συζητούσαμε πριν από λίγο καιρό ότι, ναι, καλός είναι ο δίσκος, αλλά, αν ξαναμπούμε πάλι στο studio, για να βγάλουμε άλλον, θα είναι αλλιώς. Τον δίσκο μας τον βλέπουμε τώρα σαν παιχνίδι, δηλ. δεν είναι τόσο καλός όσο θα ήταν, αν αποφασίζαμε να βγάλουμε σε δίσκο το καινούργιο μας υλικό.
Σ: 0 άνθρωπος είναι αχόρταγος... πάντα προχωράς, και πάντα θέλεις το καλύτερο και δεν σου φτάνει κάτι που έχεις κάνει.
Χ.Α. :Πάντως, τη δεδομένη στιγμή που γράφτηκε ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά όπως λέει ο Σάκης, ο άνθρωπος είναι αχόρταγος και συνεχίζει να θέλει πολλά πράγματα.
-Μπήκαμε γρήγορα στα βαθιά, ενώ πρώτα ήθελα να ρωτήσω γιατί ονομάζεστε Common Sense.
Χ.Α.:Προφανώς διάλεξαν το όνομα τους αντιστικτικά από... (ειρωνευόμενος άστοχη κριτική του δίσκου τους από γνωστό μουσικό έντυπο) (γέλια)
Σ.: Είναι τυχαίο, είναι προσωρινό...
Χ.Α.:Το είχε σκεφτεί ο παλιός μας τραγουδιστής, μας το έφερε προσωρινά, και έμεινε απλά έτσι.
-Σας εκφράζει τώρα πια;
Χ.Α.:Είναι η κοινή λογική του συγκροτήματος, όχι του κόσμου... ότι είμαστε πέντε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, κανένας δεν κάνει απολύτως αυτό που θέλει και έτσι βγαίνει μια κοινή συνισταμένη, ένα γνήσιο κοινό υποσύνολο, για να μιλήσουμε και με μαθηματικούς όρους.
Χ.Ζ.:Ήμαστε και πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ μας, δηλ. ο καθένας ακούει άλλο είδος μουσικής, έχει άλλα προβλήματα... καμία σχέση.
Χ.Α.: Είναι ένα πολύ μακρινό χρονικά όνομα στο οποίο θα δοθεί απάντηση μετά από πολλά χρόνια.
- Στον δίσκο γιατί δώσατε τον τίτλο Sun Comes Up;
Χ.Ζ.: Είχαμε πει να κάνουμε ένα single με τίτλο Sun Comes Up αλλά τελικά αποφασίσαμε να κάνουμε τελευταία στιγμή το album και ο τίτλος έμεινε ο ίδιος επειδή μας άρεσε.
Σ.: Στην Τατιάνα άρεσε πάρα πολύ. Και κατά κάποιο τρόπο μας εξέφραζε και εκείνη τη στιγμή, διότι εκείνη την εποχή βγαίναμε από ένα αδιέξοδο, θα γραφόταν επιτέλους ο πρώτος δίσκος και ήταν για μας μια αρχή.
- Υπάρχουν αγαπημένα τραγούδια από το δίσκο;
Σ.: To Your Unreachable Hand
Χ.Α.: To Musica, αλλά με πολλή δυσκολία.
Χ.Ζ.: Κι εγώ με πολλή δυσκολία θα διάλεγα το Musica.
Γ.: Για μένα το αγαπημένο τραγούδι είναι το The Burning Clown για καθαρά προσωπικούς λόγους.
Σ.: Της Τατιάνας το αγαπημένο τραγούδι θα ήταν μάλλον το Acting.
-Παρατήρησα ότι ο δίσκος έχει πάρα πολλές και ετερόκλητες επιρροές... είναι εμφανέστατο. Κατά πόσο αυτό σας βοηθάει ή κατά πόσο σας δυσκολεύει στην συνεργασία σας;
Σ.: Ο καθένας προσφέρει το όργανο του, αυτά που ακούει, αυτά που νομίζει και δεν υπάρχει αντιμετώπιση του στυλ «ωχ, αυτό είναι έτσι, αυτό μοιάζει μ’ εκείνο και πώς θα το βγάλουμε αυτό» και τέτοια πράγματα».
Χ.Ζ.: Το ότι έχουμε διαφορετικά ακούσματα βοηθάει πάρα πολύ, αλλά το ότι είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες δεν βοηθάει καθόλου. Είναι φορές που βρισκόμαστε σε αδιέξοδο επειδή είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες.
Χ.Α.: Γι’ αυτό και δεν μπορείς να κατατάξεις κάπου τον ήχο. Τι μπορείς να πεις πως είναι αυτός ο δίσκος; Αν όλοι συμφωνούσαμε μεταξύ μας και ακούγαμε, για παράδειγμα, κλασσικό ροκ, τότε θα βγάζαμε έναν δίσκο κλασσικού ροκ, ενώ τώρα βγαίνει κάτι που δεν μπορείς να το ορίσεις κι εκεί είναι το ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν ενοχλεί αυτό.
-Όχι, όχι, εμένα τουλάχιστον καθόλου...
Χ.Α.: Εξάλλου υπάρχει και μια κοινή αισθητική, δηλαδή υπάρχουν κάποια πράγματα που μας ενοχλούν όλους, άσχετα από το αν δεν αρέσουν σε όλους μας τα ίδια πράγματα.
Σ.: Φυσικά πολλά πράγματα τα ισορροπεί η φωνή της Τατιάνας, τα φέρνει σε μια κατεύθυνση.
Γ.: Φτιάχνεται η μουσική και μπαίνει και η φωνή και γίνεται Common Sense.
-Ποιος έχει βάλει τι σ’ αυτό το συγκρότημα. Κάποιος πρέπει να έχει βάλει κάτι πιο dark, αν κρίνω από το Draft, κάποιος έχει βάλει κάτι πιο ποπ, αν κρίνω από το Sun Comes Up, κάποιος έχει βάλει κάτι πιο μεσογειακό, αν κρίνω από το Musica.
Χ.Ζ.: Κοίτα, το Draft και το Musica τα έχω γράψει εγώ. Αλλά αποπνέουν και τα δύο το ίδιο συναίσθημα. Και το Draft δεν νομίζω ότι είναι πολύ σκοτεινό, απλά έτυχε και ακούγεται έτσι πομπώδες, γιατί τα όργανα που χρησιμοποιούσα ήταν τέτοια.
Χ.Α.: Εξάλλου ο ίδιος άνθρωπος έχει γράψει και το Full Moon... που ήταν στην ποπ μεριά. Παίζει και σπουδαίο ρόλο το πώς νιώθεις αλλά και ο χρόνος στον οποίο γράφεις ένα τραγούδι.
Χ.Ζ.: To Full Moon ήταν στην αρχή που φτιάχναμε τραγούδια μαζί, το Musica ήταν περίπου στη μέση και το Draft είναι πολύ πιο πρόσφατο και…
Χ.Α.: ... είναι πολύ πιο πρόσφατο και μάλιστα με μια λογική ότι ίσως και να μη γίνει ποτέ τραγούδι των Common Sense, περισσότερο δηλαδή πειραματισμός στο σπίτι. Το γράψαμε, όταν ήδη είχε αρχίσει να φτιάχνεται ο δίσκος, αρχίσαμε να το ξαναπροβάρουμε.
-Παρατηρώ ότι τραγούδια όπως το Full Moon Motorway Line ή το The Sea μιλάνε για τόπους και για ταξίδια...
Σ.: Να σου πω κάτι; To The Sea δεν μιλάει για τόπους και ταξίδια. Αυτό είναι το θέμα, ότι μερικές φορές οι στίχοι μπορεί να μην ξέρεις για τι πράγμα μιλάνε. Η Τατιάνα το λέει, δεν το λέω εγώ. To The Sea μιλάει για τη γέννα. Η θάλασσα είναι η κοιλιά της μητέρας.
Χ.Α.: Και γι’ αυτό στους στίχους αναφέρονται τα πράσινα γάντια.
Σ.: Είναι τα γάντια που φοράει ο γιατρός.
- Μου χαλάσατε και την ερώτηση (γέλια)... τέλος πάντων... είναι κι αυτό ένα ταξίδι.
Σ.: Όπως λέει κι ο Πανούσης... «Δεν ξαναβγαίνω» (γέλια)...
-Απλώς ήθελα να ρωτήσω αν σας εμπνέουν τα ταξίδια και οι νέοι τόποι.
Γ.: Ίσως να θέλουμε πολύ να κάνουμε ταξίδια, αλλά δεν έχουμε τη δυνατότητα.
Σ.: Πάντως η φύση κρύβει πολλά πράγματα και πολλούς συμβολισμούς. Αυτό συμβαίνει γενικά στην τέχνη... το να ακούς τον αέρα ,τη βροχή ή ένα κύμα που σκάει σε έναν βράχο.
- Από τι άλλες καταστάσεις αντλείτε έμπνευση, για να φτιάξετε την μουσική σας;
Γ.: Πιστεύω ότι είναι η ίδια η ζωή που κάνουμε, η κίνηση αυτή η συνεχής. Όσο περνάει ο καιρός είναι όλο και πιο έντονο αυτό, αυτή η συνεχής κίνηση στην πόλη. Μιλάω για τα τραγούδια που πρόκειται να γραφτούν στο μέλλον.
Χ.Ζ.: Οι εμπειρίες μας και όχι το ερωτικό, θα ήταν πολύ χαζό να κάνουμε κι εμείς αυτό όπως κάνουν οι περισσότεροι.
Χ.Α.: Όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή είναι πολύ κοινό. Τι παραπάνω μπορείς να προσθέσεις.
Γ.: Ύστερα ο έρωτας είναι και μια άλλη κατάσταση, δεν πιστεύω ότι ο έρωτας πρέπει να είναι οπωσδήποτε χαλαρός και απαλός και τα ερωτικά κομμάτια πρέπει να είναι έτσι.
Χ.Α.: Και στο κάτω κάτω πρέπει να τα κάνουμε τραγούδι όλα αυτά;
- Θα ήθελα να ρωτήσω και για τον πίνακα που χρησιμοποιήσατε στο εξώφυλλο. Ποια είναι η σύνδεση του με το υλικό του δίσκου;
Χ.: Βλέπεις έναν ήλιο εκεί πάνω (δείχνει τον ήλιο αναδύεται πάνω στο εξώφυλλο). Αυτό είναι. Να... εδώ.
- Και το χάος που επικρατεί;
Σ.: Είναι αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα.
Χ.Ζ.: Είναι και το μουσικό χάος που υπάρχει μέσα στο δίσκο...
Χ.Α.: ... και με μία διαχρονική διάθεση από την άποψη ότι αυτός ο πίνακας ζωγραφίστηκε μερικές δεκαετίες πριν.
Χ.Ζ.: Είναι ένας σύγχρονος πίνακας που ζωγραφίστηκε μόλις το 1918. Και φυσικά υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες πάνω στο εξώφυλλο, λεπτομέρειες-κλειδιά, και αυτές οι λεπτομέρειες θα μπορούσαν να γίνουν και κινηματογραφικές ταινίες... όπως πολλές λεπτομέρειες υπάρχουν και στη μουσική μέσα.
Χ.Α.: Χαρακτηριστικό ήταν ότι, όταν ψάχναμε να βρούμε εξώφυλλο, είχαμε δει περίπου 200 εξώφυλλα και κανένα δεν ικανοποιούσε απόλυτα και τους πέντε. Όταν όμως είδαμε τον πίνακα αυτό είπαμε αυτόματα «ναι, αυτό είναι». Συμφωνήσαμε όλοι.
Χ.Ζ.: Ύστερα προσπαθήσαμε να κάνουμε ότι μπορούμε, για να μην επέμβουμε αισθητικά στον πίνακα. Κάναμε τα γράμματα πάρα πολύ μικρά, για να μην τον καταστρέψουμε και το χρώμα τους δεν ήταν πολύ χτυπητό. Ήταν ήδη ιεροσυλία αυτό που κάναμε... και να σου πω και την αλήθεια, γιατί έβαλα γράμματα; αυτή εδώ η σημαία δεν μου άρεσε καθόλου (δείχνει την αμερικάνικη σημαία πάνω στο εξώφυλλο), γι’ αυτό και βάλαμε γράμματα επάνω, για να μην φαίνεται.
Χ.Α.: Το να βάλουμε γράμματα ήταν μια καλή ιδέα να κρύψει κανείς την σημαία. Εξάλλου η σημαία δείχνει και τόπο, ενώ το θέμα του πίνακα είναι παγκόσμιο.
- Πάντως πέρα απ’ όσα μου λες, η πολιτική δεν φαίνεται να σας αφορά ως group.
Χ.Ζ.: Καμία σχέση. Φαντάσου ότι μόλις τώρα έβγαλα εκλογικό βιβλιάριο, για να πάω στο εξωτερικό. Δεν είχα βγάλει μέχρι τώρα.
- Γιατί δεν ανακατεύετε την πολιτική με την μουσική σας;
Σ.: Δεν είναι άξια λόγου η πολιτική. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο.
-Ας μιλήσουμε τώρα για τις συναυλίες. Κάπου διάβασα ότι δεν σας αρέσουν οι συναυλίες.
Χ.Ζ.:Όχι δεν είναι ακριβώς έτσι, απλώς...
Σ.: Απλώς δεν είναι εύκολο να γίνονται καλά live.
Χ.Ζ.: Υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις για τα live, όπως είμαστε και διαφορετικοί χαρακτήρες άλλωστε.
Σ.: Ύστερα σε ποιο μέρος μπορείς να βάλεις στην σκηνή τόσα όργανα όσα θα θέλαμε εμείς να υπάρχουν και να μπορούν αυτά να ακούγονται στην συχνότητα στην οποία θα θέλαμε εμείς να ακούγονται.
Χ.Α.: Με λίγα λόγια υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες.
Χ.Ζ.: Πολλές φορές απορώ με τον κόσμο που χειροκροτεί κάτω απ’ τη σκηνή, ενώ είναι τόσα άλλα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αν υπήρχε η τεχνική δυνατότητα. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι θέλουμε να κάνουμε τόσα πράγματα και γι’ αυτό τους αρέσει.
Γ.: Αλλά δεν περνάμε και τόσο καλά.
Χ.Ζ.: θέλουμε ο ήχος να είναι φοβερά καλός και το live να είναι πιο δυνατό απ’ το studio.
Χ.Α.: Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλές τεχνικές δυσκολίες. Και πριν απ’ αυτό υπήρχε το πρόβλημα ότι ήμασταν περισσότερο σκόρπιοι.
Χ.: Να φανταστείς ότι όσο κάναμε το δίσκο ήμασταν στο στρατό. Και η Τατιάνα ακόμα λείπει. Είναι δασκάλα στην Άνδρο και την βλέπουμε μόνο Χριστούγεννα, καλοκαίρι, Πάσχα... εκτός από κάποια Σαββατοκύριακα που έρχεται για τις συναυλίες.
Σ.: Παίζαμε στο Ρόδον με τους Giant Sand και η Τατιάνα ήρθε απ’ το καράβι με τα πράγματα της, ενώ εμείς δεν ξέραμε αν θα ερχόταν ή όχι. Ήρθε κατευθείαν απ’ το καράβι δέκα λεπτά πριν βγούμε στη σκηνή... χωρίς πρόβα, χωρίς τίποτα.
Χ.Α.: Αντιθέτως λοιπόν μας αρέσουν πολύ τα live, απλώς πρέπει να πληρούνται κάποιοι όροι.
Γ.: Και δεν μπορείς κάθε φορά να πιέζεσαι και να γίνεσαι Τούρκος απ’ τα νεύρα σου και να σκας απ’ την αγωνία σου, για να βγει ένα live.
Σ.: Το Ρόδον είναι ένα καλό club για συναυλία.


-Συνολικά πόσες εμφανίσεις έχετε κάνει;
Χ.Ζ.: Κοντά στις δέκα.
-Και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον χώρο και στις τεχνικές δυσκολίες;
Σ.: Όχι μόνο. Η Τατιάνα ήταν στην Ιρλανδία για πολύ καιρό. Μετά εγώ με τον Χρίστο πήγαμε φαντάροι για 19 μήνες. Η Τατιάνα είναι στην Άνδρο τώρα. 0 Γιώργος δουλεύει οκτάωρο.
Χ.Ζ.: Το μόνο κομμάτι που έχει δουλευτεί από όλους μαζί απ’ την αρχή μέχρι το τέλος είναι το Acting και πιο πριν το Your Unreachable Hand.
-Αν όλα τα μέλη του group ήταν εδώ, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα;
Χ.Ζ.: Σίγουρα θα ήταν πιο καλά από την άποψη ότι θα είχαμε πιο πολλά κομμάτια και δεν θα είχαμε σπάσιμο νεύρων από τις συνεχείς μετακινήσεις.
Σ.: Της κοστίζει αυτό πολύ της Τατιάνας.
Χ.Α.: Έρχεται κάθε Σαββατοκύριακο, για να κάνει μια πρόβα και μετά να φύγει.
-Οι στίχοι και οι μουσική είναι ρομαντικά. Έχουν να κάνουν με τρυφερά και εύθραστα συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή είσαστε και οι ίδιοι ρομαντικοί;
Γ.: Νομίζω ότι υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα διότι υπάρχουν μέσα σε όλους μας εδώ. Αυτά τα συναισθήματα τα έχουμε μέσα μας αλλά επειδή δεν μπορούμε να τα διοχετεύσουμε και, όταν τα διοχετεύουμε, δεν έχουμε απάντηση από κανέναν, τα διοχετεύουμε στη μουσική.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ζωή δεν είναι ευχάριστη και καλή και ρομαντική και γι’ αυτό κρατάς κάποιες αντιστάσεις.
Σ.: Υπάρχουν φυσικά και εξάρσεις. Μπορεί ένα κομμάτι να ακούγεται ρομαντικό αλλά κάπου κάπου μπορεί να αγριεύεις.
Χ.Ζ.: Είναι ύστερα και το ποιος έχει γράψει ένα κομμάτι και πόσο αυτός επηρεάζει και τους υπόλοιπους. Με την Τατιάνα έχουμε, ας πούμε κάποια κοινά σημεία και ίσως να τραβάμε την μπάντα μαζί κάτω δηλαδή τα παιδιά ίσως να μη φταίνε τόσο.
-Μέσα στον δίσκο βλέπω πάρα πολλές επιρροές από Ευρώπη και όχι από την Αμερική ή από τις ανατολικές μουσικές παραδόσεις. Η Ευρώπη σας εμπνέει;
Γ.: Ίσως είναι πιο πολύ στο στοιχείο μας, δεν ξέρω, ίσως να ήταν εκείνη η εποχή που γράψαμε τα κομμάτια.
Χ.Α.: Μουσικά η Αμερική στηρίζεται σε κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα διάφορα ροκ /ποπ συγκροτήματα στην Αμερική είναι συγκεκριμένα. Πχ. ένα riff που κραυγάζει, τα όργανα, οι συνθέσεις οι ρυθμοί. Εμείς τέτοια πράγματα δεν κάνουμε, διότι δεν μας ενδιαφέρουν. Επειδή λοιπόν το κύριο χαρακτηριστικό στην Αμερική είναι αυτό, καταλήγει ο ήχος μας να ακούγεται ευρωπαϊκός, ενώ στην ουσία δεν είναι ακριβώς αυτό.
-Ποια πιστεύετε ότι είναι τα περιθώρια για απήχηση στην Ελλάδα ή ακόμα και στο εξωτερικό;
Χ.Ζ.: Το συγκεκριμένο συγκρότημα νομίζω ότι έχει περιθώρια, διότι έχει διπλωματικό ήχο. Δεν το πάμε προς τα εκεί, μας βγαίνει έτσι. Είναι δηλαδή ορισμένα κομμάτια τα οποία μπορεί να τα ακούσει ο καθένας και να του αρέσουν.
Χ.Α.: Ύστερα είναι και ο αγγλικός στίχος που μπορεί να γίνει αποδεκτός από πολλούς.
- Ποια είναι τα αγαπημένα σας συγκροτήματα από την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή;
Σ’ αυτήν την ερώτηση όλα τα μέλη του group δηλώνουν τη συμπάθεια τους για τους Wasteland, τους Raining Pleasure τους Closer και τους Echo Tatoo.
-Τι σχέδια υπάρχουν για το μέλλον;
Σ.: Το καλοκαίρι, πριν φύγει ο Γιώργος για το στρατό, θα μπούμε στο studio, για να γράψουμε ένα Ε.Ρ. ή L.P.
- Υπάρχουν καινούργια τραγούδια;
Σ.: Ναι υπάρχουν πολλά καινούργια τραγούδια που τα παίζουμε και στα live και υπάρχουν ένα σωρό ημιτελή.
Χ.Ζ.: Επίσης στα σχέδια μας είναι να κάνουμε και ένα πολύ καλό δικό μας live που θα το κάνουμε μόνοι μας και σε χώρο που εμείς θα θέλουμε.
Γ.: θα είναι δώρο από όλους για όλους, από ‘μας προς εμάς.
-Εύχομαι καλή επιτυχία.