The Byrds Play The Songs Of Bob Dylan : 2002

The Byrds were an American rock band, formed in Los Angeles, California in 1964.
The original five-piece line-up of The Byrds consisted of Jim McGuinn (lead guitar, vocals), Gene Clark (tambourine, vocals), David Crosby (rhythm guitar, vocals), Chris Hillman (bass guitar, vocals), and Michael Clarke (drums).

As the 1960s progressed, the band were also influential in originating psychedelic rock, raga rock, and country rock.



The Byrds Play Dylan is the name of two compilation albums by the American rock band The Byrds, one released in 1979 and the other issued in 2002. As their titles suggest, each compilation consists of interpretations of Bob Dylan penned songs, which The Byrds recorded at different stages of their career. Neither version of the album reached the charts in the United States or the United Kingdom.



The original 1979 release of The Byrds Play Dylan was not, in fact, the first compilation of The Byrds' covers of Dylan's material to have been issued; an earlier, eleven track compilation had appeared in Japan in 1970 under the title The Byrds Sing Dylan.[6] Yet another compilation of The Byrds' interpretations of Dylan's material was released in the UK and Europe as The Byrds Play the Songs of Bob Dylan in 2001.

In June 2002, a second compilation bearing the title The Byrds Play Dylan was released, which expanded considerably on the scope of the original album and included a number of alternate versions and live recordings that had not been released by The Byrds during the 1960s and 1970s.

It also included The Byrds' cover of "Paths of Victory", which had been recorded in 1990 by a reunited line-up of the band featuring original members Roger McGuinn, David Crosby and Chris Hillman. All of the material on the 2002 edition of The Byrds Play Dylan had been previously released, either on The Byrds' regular albums, on their singles, as bonus tracks on their remastered CDs, or on The Byrds box set.
(WIKI)

2002 edition Tracks

1. All I Really Want to Do 2:04
2. Chimes of Freedom 3:51
3. It's All Over Now, Baby Blue [1965 Version] 3:04
4. Lay Down Your Weary Tune 3:31
5. Lay Lady Lay 3:17
6. Mr. Tambourine Man 2:31
7. My Back Pages 3:08
8. Nothing Was Delivered 3:24
9. Positively 4th Street 3:10
10. Spanish Harlem Incident 1:57
11. The Times They Are a-Changin' 2:18
12. This Wheel's on Fire (Bob Dylan, Rick Danko) 4:44
13. You Ain't Goin' Nowhere 3:08
14. It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) [Live] 3:03
15. Just Like a Woman 3:55
16. Lay Lady Lay [Alternate Version] 3:18
17. The Times They Are a-Changin' [Early Version] 1:54
18. Mr. Tambourine Man [Live] 2:30
19. Chimes of Freedom [Live] 3:24
20. Paths of Victory 3:09

CD Rip
Size : 146 MB
Bitrate : 320
Take it HERE

Common Sense - Time Stood Still [Video]

Πάρτε το από εδώ :http://www.thesoundofeverything.com/

youtube

Video for our song from the E.P.
TIME STOOD STILL" (Dec2009)
Banned from MTV Greece (in a secretive way)
Directed/made by the awarded director Angelos Spartalis


So this is how it ends, with ice between
The light is out that was alive within
When paths will meet in one, lit by the same sun
Who lets the shadow grow and strike the blow?

Who poured out hatred where there should be love?
Who poured out poison where there should be balm?
Now who can heal the wound
And make the flower
Come forth again and blossom?

A sting of emptiness on every turn
The memory embers will forever burn
Twinkles of oneness gone, the sparks for hanging on
Keen like the morning star, though far they are

Who poured out hatred where there should be love?
Who poured out poison where there should be balm?
Now who can heal the wound
And make the flower
Come forth again and blossom?

Who will ever be
The redeemer
Who will ever be?
Now who can heal the wound
And make the flower
Come forth again and blossom?

www.myspace.com/commonsensegr

1978 The Indie Scene - The Story Of British Independent Music

This is my first Upload release in this f@ckin ' new year .

And The Most of this it's PUNK !!! Mother F@ckers

SIDE ONE

1 . THE UNDERTONES

The Undertones formed in Derry, Northern Ireland, in 1975, the band members were five friends from Creggan and the Bogside .By 1977 the band were performing their own three-chord pop punk material, which was performed alongside cover versions at concerts, primarily at The Casbah, where the band began to perform in February.
Following the release of Get Over You in February 1979, the Undertones' debut album was released in May. In September 1979, the Undertones toured the United States for the first time, supporting The Clash with eight concerts in six different States. In April 1983, the Undertones embarked on their UK "Sin of Pride" tour to promote their latest album. By this stage in their career, the band were acutely aware of the pressure they were under from EMI, who were unhappy with the lack of chart success of much of the material the band had released since their Positive Touch LP in 1981. In addition, internal tensions between various members of the band, in particular between Feargal Sharkey and John O'Neill, had deteriorated significantly. These factors led to Sharkey announcing his intentions to leave the Undertones during the 'European Tour 1983', which the group performed in May of that year.
Music guide Allmusic stated that guitarists John and Damian O'Neill "mated infectious guitar hooks to 1960s garage, 1970s glam rock, and Feargal Sharkey's signature vocal quaver."
The Undertones have since reformed, replacing lead singer Feargal Sharkey with Paul McLoone.

2. STIFF LITTLE FINGERS

Stiff Little Fingers are a Northern Irish punk rock band from Belfast, formed, in 1977, at the height of the troubles. Jake Burns formed Stiff Little Fingers after seeing "The Clash" play in his hometown Belfast. (The band’s name was taken from a 1977 Vibrators lyric "If it wasn’t for your stiff little fingers nobody would know you were dead"…) In the second half of 1978, they toured with the Tom Robinson Band, and in 1979, they released their first album on the Rough Trade Label, Inflammable Material. The band agreed a contract with Island Records, but it fell through, leaving the band to release the album on their existing label. Despite the album's independent release, it reached number 14 in the UK Albums Chart and reached Silver status, selling over 100,000 copies. The interest generated resulted in a distribution deal through Rough Trade in England.
These were the first of what became SLF's signature style: lyrics that meld the personal and political, music that combines the energy of punk with infectious hooks, and delivery that rings of honesty and commitment.
Stiff Little Fingers, along with the likes of the Clash, Sex Pistols, The Jam, Skids, Buzzcocks, Undertones, Sham 69, Stranglers et al – were at the forefront of the punk movement. They enjoyed six years as one of the biggest ticket draws in the UK and recorded three more studio albums – Nobody’s Heroes (1980), Go For It (1982) and Now Then (1982) – before Jake took a sabbatical to work as a BBC Radio One Producer. In August 2003, Stiff Little Fingers released their ninth studio album, Guitar and Drum, which includes a moving tribute to Joe Strummer, entitled "Strummerville".

3. THE LURKERS

The Lurkers were a late 1970s English punk rock group from Uxbridge, West London, notable for being the first group ever on Beggars Banquet Records.


The band were one of the pioneering punk bands that played live in the first few months of the now-legendary Roxy Club in London. Nigel was swiftly replaced by Arturo Bassick. They supported The Jam in February 1977, Eater in March, and Slaughter & The Dogs in April.
They released 10 albums ( 1978 - 2008 )
In the years since, they have reunited with various members numerous times, and continue to record and perform around the world to this day .

4. ANGELIC UPSTARTS

Angelic Upstarts are an English punk rock/Oi! band formed in South Shields in 1977. The band espoused an anti-fascist and socialist working class philosophy
The original lineup was Thomas Mensforth (Mensi) on vocals, Ray Cowie (Mond) on guitar, Steve Forsten on bass guitar, and Derek "Decca" Wade on drums.

5. THE MEKONS

The Mekons are a British rock band. Formed in the late 1970s, they are one of the longest-running and most prolific of the first-wave British punk rock bands.
The band was formed in 1977 by a group of University of Leeds art students that included Jon Langford, Kevin Lycett and Tom Greenhalgh - the Gang of Four and Delta 5 formed from the same group of students. They took the band's name from the Mekon, an evil, super-intelligent Venusian featured in the British 1950s-1960s comic Dan Dare (printed in the Eagle).

6. The Fall

The Fall are an English post-punk band, formed in Prestwich, Greater Manchester in 1976. The group has existed in some form ever since, and is essentially built around its founder and only constant member Mark E. Smith. First associated with the punk movement of the late 1970s, the group's music has gone through numerous stylistic changes, often concurrently with changes in the group's membership. The Fall's music is often characterised by repetition, an abrasive guitar-driven sound, and is always underpinned by Smith's vocals and often cryptic lyrics, described by critic Steve Huey as "abstract poetry filled with complicated wordplay, bone-dry wit, cutting social observations, and general misanthropy." The group's output is prolific—as of July 2010 they have released 28 studio albums, and more than triple that counting live albums and other releases.

SIDE TWO

1. TV PERSONALITIES

Post punk era British band’s observations of behaviour of youngsters who purport to be fans of punk rock and its associated lifestyle but live lives of dependence on their parents and their lower middle class values. A parody performed in minimalist style suggestive of punk ethos but simultaneously exposing the hypocrisy of punk performers as well as their fans and perhaps of the typically self effacing British Television Personalities themselves. Britain's Television Personalities enjoyed one of the new wave era's longest, most erratic, and most far-reaching careers. Over the course of a musical evolution that led them from wide-eyed shambling pop to the outer reaches of psychedelia and back, they directly influenced virtually every major pop uprising of the period, with artists as diverse as feedback virtuosos the Jesus and Mary Chain, twee pop titans the Pastels, and lo-fi kingpins Pavement readily acknowledging the Television Personalities' inspiration. in March of 2006 a new album, My Dark Places, was released on the influential Domino label.

2. SNATCH

This single featured a more professional, if not loose conglomerate of, musicians featuring ex Heartbreakers drummer Jerry Nolan, bassist Bruce Douglas, guitarist Keeth Paul (ex sound man for The Heartbreakers among others), and pianist Nick Plytas ex Roogalator backing the girls.
All I Want amazingly got to number #57 in the charts and was yet again recorded earlier - this time a year! Recorded in stolen studio time by musicians who had never met before. Its an excellent tune with its catchy riff and spoilt brat vocals.

3. WAYNE COUNTY & THE ELECTRIC CHAIRS

Wayne County & the Electric Chairs were part of the first wave of punk bands from the 1970s. The band is headed by Georgia transgendered woman, Wayne County, who later changed her name to Jayne County. Wayne County had originally begun performing in New York with a band called "Queen Elizabeth".

Upon moving to London, England she recruited a new set of musicians to form "The Electric Chairs". The funny thing about Ms County is that , while offstage she/he manages to look quite slin kily femmine , on stage he's still a man ( witch make it very confusing to review . It's nothing to do with actual appearance , it's just his manner.

EDDIE AND SHEENA

( THE COMIX )

And later on , they POGO all night long

4. KLARK KENT

Klark Kent was Stewart Copeland's first solo album, recorded under the pseudonym Klark Kent. The album was released in 1980 as a 10 inch EP on green vinyl. Copeland performed all of the instruments himself. The album is also known as Music Madness from the Kinetic Kid. Second single "Too Cool To Kalypso" is missing from the album.

5. JILTED JOHN

Jilted John, or also known as Graham Fellows is manchester’s best kept secret. Best-known for his self-titled straight-forward punk novelty,he also recorded an excellent album, "True Love Stories". 15.000 copies were printed, and it’s also been released on CD, including two tracks of Jilted John’s arch-nemesis, Gordon the Moron. Possibly one of the best albums of the UK punk invasion.

6. LENE LOVICH

Lene Lovich (born 30 March 1949) is an American singer based in England, who first gained attention as part of the New Wave music scene of the late 1970s and early 1980s. Her most popular hit single was "Lucky Number", first released in 1979. Over the following decade, Lovich attended several art schools, busked around the London Underground and appeared in cabaret clubs as an "Oriental" dancer. She also travelled to Spain, where she visited Salvador Dali in his home. She played acoustic rock music around London, sang in the mass choir of a show called Quintessence at the Royal Albert Hall, played a soldier in Arthur Brown's show, worked as a "go-go" dancer with the Radio One Roadshow, toured Italy with a West Indian soul band, and played saxophone for Bob Flag's Balloon and Banana Band and for an all-girl cabaret trio, The Sensations. She recorded screams for horror films.

SIDE THREE

1. TV PERSONALITIES

2. THE UNDERTONES

3. RUDI

The story of a gang of school pals from East Belfast fed up back in 1975 with the state of the music that was being played on the radio and on TV and decided to form their own band. The members of the band were Brian Young, Ronnie Mathews, Graham Marshall, Leigh Carson and Drew Brown. They had a name for their band: RUDI.

4. THE BUZZCOCKS

Buzzcocks are an English punk band formed in Bolton in 1976 , led by singer–songwriter–guitarist Pete Shelley.

They are regarded as an important influence on the Manchester music scene, the independent record label movement, punk rock. The name "Buzzcocks" was chosen by Howard Devoto and Pete Shelley after reading the headline "it's the buzz, cocks!" in a review of the TV series Rock Follies in Time Out magazine. The "buzz" is the excitement of playing on stage; "cock" is Manchester slang meaning "mate" (as in friend / buddy). They thought it captured the excitement of the Sex Pistols and nascent punk scene. After a few months, Devoto left the group; he returned to college for a year, then formed Magazine. Pete Shelley continued as vocalist; his high-pitched, melodic singing stood in stark contrast to the gruff pub rock vocal stylings of many punk contemporaries.
Diggle switched from bass to guitar, and Garth Davies rejoined on bass as Garth Smith or Garth. Garth appeared on the band’s first Radio 1 Peel Session, in September 1977, but due to his alcoholism he was quickly replaced with Steve Garvey, joining Dirty Looks in New York. This new line-up signed with United Artists Records.
From 1978 to 2006 they released 8 albums. On 9 November 2009, Buzzcocks played a very rare performance on a small Balcony overlooking Dame Street in Dublin, for the music viral show BalconyTV. In December 2009 they will play as the main support act for The Courteeners.

5. THE NIPS

The Nipple Erectors (also known as The Nips) are an English punk rock band formed in London in 1976 by female punk artist Shanne Bradley and are notable as Pogues frontman Shane

MacGowan's first musical group. The band renamed themselves The Nips and released the garage punk classic "All The Time in the World"/"Private Eye". In 1980 The Nips recorded a demo for Polydor Records at their studio in Bond Street. It was produced by Paul Weller. There were four songs recorded for this session, including "Happy Song" "Nobody to Love", "Ghost Town" and "Love To Make You Cry". During 1981 Bradley took the band in another direction away from the traditional rock band format to incorporate Greek,Cretan and Irish Roots /Folk music. In 1987 Big Beat released a compilation on LP named Bops, Babes, Booze and Bovver which later released on CD as The Nips 'n' Nipple Erectors. It is a collection of both sides of the first three singles by the Nipple Erectors/Nips, as well as adding four outtakes: "So Pissed Off" and "Stavordale Rd, N5" (first issued on LP in 1987), and "Venus in Bother Boots" and "Fuss & Bother".

6. THE DOLL

The Doll formed in October 1977 with a line-up of Marion Valentine (vocals, guitar), Adonis Yianni (keyboards), Christos Yianni (bass guitar), and Mario Watts (drums).[1][2] They were signed by Beggars Banquet Records, who included their track "Trash" on the Streets compilation and issued their debut single, "Don't Tango on my Heart", in January 1978. They hit the UK Singles Chart with their second single, "Desire Me", which spent eight weeks on the chart, peaking at number 28 in January 1979, and led to the band appearing on Top of the Pops. Female singer Valentine became the unintended focus of attention from the press as a result, making her a 'punk sex symbol', leading to a split in the band.
Valentine and Christos Yianni recruited a new line-up including Dennis Haines (keyboards), Jamie West-Oram (lead guitar), and Paul Turner (drums). The new line-up recorded an album titled Listen to the Silence, and a handful of other singles, but failed to repeat their earlier success and split up in spring 1980.

SIDE FOUR

1. THE STRANGLERS

The Stranglers are an English rock music group. Scoring some 23 UK top 40 singles and 17 UK top 40 albums to date in a career spanning five decades, the Stranglers are the longest-surviving and most "continuously successful" band to have originated in the UK punk scene of the mid to late 1970s. Beginning life as the Guildford Stranglers on 11 September 1974 in Guildford, Surrey, they originally built a following within the mid-'70s pub rock scene. While their aggressive, no-compromise attitude identified them as one of the instigators of the UK punk rock scene that followed, their idiosyncratic approach rarely followed any single musical genre and the group went on to explore a variety of musical styles, from new wave, art rock and gothic rock through to the sophisticated pop of some of their 1980s output. The Stranglers' early sound was driven by Jean-Jacques Burnel's pulsating bass, but also proudly gave prominence to Dave Greenfield's keyboards at a time when the instrument was seen as unfashionable. Their early music was also characterised by the growling vocals and sometimes misanthropic lyrics of both Jean-Jacques Burnel and Hugh Cornwell. Over time, their output gradually grew more refined and sophisticated. 2010 for the Stranglers continued their recent resurgence, starting with an extensive UK tour, including a sold-out return to the Hammersmith Apollo in March, their first visit there since 1987. A new double CD compilation album, Decades Apart, containing a selection of tracks from the full career of the band.

2. PROTEX

In 1977, four schoolfriends formed the Incredibly Boring Band and did a few gigs playing covers of Thin Lizzy and Dr Feelgood songs. However, they were soon smitten by the punk bug and decided that they wanted to play energic pop like the Buzzcocks and the Ramones. So they started to write their own songs and then decided to change the band name to Protex Blue(the name coming from the title of a song of the Clash). The band - Aidan Murtagh(guitar/vocals), David McMaster(guitar/vocals), Paul Maxwell(bass/vocals) and Owen McFadden(drums) - played their 1st gig under the new name on 4.7.78 at Knock Methodist Church Hall.

3. TEARDROP EXPLODES

The Teardrop Explodes were an English post-punk/neo-psychedelic band formed in Liverpool in 1978. Their name was taken from a panel in the Marvel Comics' Daredevil #77. The band was formed by Julian Cope, who had previously been in the short-lived yet locally-renowned band Crucial Three along with Pete Wylie, who went on to form Wah!, and with Ian McCulloch, later of Echo & the Bunnymen.
The band released their first single, "Sleeping Gas", in February 1979. Expectations were high for the band's second album, Wilder, recorded in late 1981 with a nucleus of Cope, Dwyer, Tate and the returning Balfe. Wilder is much more the work of Cope, who took sole songwriting credit on every track on the album. When the band reconvened to record their third album, they were reduced to the trio of Cope, Dwyer and Balfe. Tensions were high – Cope wanted to write ballads and quirky pop songs, while Balfe was more interested in recording synth-based music. Cope eventually dissolved the band in the middle of the sessions in November 1982.

4. JOY DIVISION

Joy Division were an English rock band formed in 1976 in Salford, Greater Manchester. Originally named Warsaw, the band primarily consisted of Ian Curtis (vocals and occasional guitar), Bernard Sumner (guitar and keyboards), Peter Hook (bass guitar and backing vocals) and Stephen Morris (drums and percussion).

Joy Division rapidly evolved from their initial punk rock influences to develop a sound and style that pioneered the post-punk movement of the late 1970s. According to music critic Jon Savage, the band "were not punk but were directly inspired by its energy". Their self-released 1978 debut EP, An Ideal for Living, caught the attention of the Manchester television personality Tony Wilson. Joy Division's debut album, Unknown Pleasures, was released in 1979 on Wilson's independent record label Factory Records, and drew critical acclaim from the British press. Despite the band's growing success, vocalist Ian Curtis was beset with depression and personal difficulties, including a dissolving marriage and his diagnosis with epilepsy. Curtis found it increasingly difficult to perform at live concerts, and often had seizures during performances. On the eve of the band's first American tour in May 1980, Curtis, overwhelmed with depression, committed suicide. Joy Division's posthumously released second album, Closer (1980), and the single "Love Will Tear Us Apart" became the band's highest charting releases. After the death of Curtis, the remaining members reformed as "New Order", achieving critical and commercial success.

5. THE NORMAL

The Normal is the recording artist name used by English music producer Daniel Miller, a film editor at the time, who is best known as the founder of the record label Mute Records.

6. TUBEWAY ARMY

Tubeway Army (1976–1979) were a London-based punk rock and new wave band led by lead singer Gary Numan. Tubeway Army were the first band of the post-punk era to have a synthesiser-based hit, with the single "Are 'Friends' Electric?" and its parent album, Replicas, topping the UK Album Chart in mid 1979. Following swiftly on in early 1979, excited by the possibilities of synthesizers, Numan took Tubeway Army back into the studio to record a follow-up album, Replicas. The result was more synth and science fiction orientated than the last album. The first single from the album, the bleak, slow-paced keyboard-driven song "Down in the Park", failed to chart. However, the next single, "Are 'Friends' Electric?" was more successful.
A special picture-disc helped boost sales but what particularly grabbed the British public's imagination was Tubeway Army's appearance on the BBC show The Old Grey Whistle Test, followed soon after by a slot on Top of the Pops. The band appeared all dressed in black and near-motionless, Numan in particular giving a performance often referred to as being "like an android" (a style that was later reported to have been a means of covering stage nerves but which then became his trademark). The single climbed steadily to stay at number one in the UK charts for 4 weeks, with Replicas following suit in the album charts. With Tubeway Army still avoiding live shows, Numan recruited some additional musicians to make these television appearances .

SIDE ONE

1 The Undertones - Teenage Kicks
2 Stiff Little Fingers - Alternative Ulster
3 The Lurkers - Ain't Got a Clue
4 Angelic Upstarts - The Murder of Liddle Towers
5 Mekons - Where Were You
6 The Fall - Bingo Masters Breakout


SIDE TWO


1. Television Personalities - Part Time Punks
2. Snatch - All I Want
3. Wayne County & The Electric Chairs - Eddie and Sheena
4. Klark Kent - Don't Care
5. Jilted John - Jilted John
6. Lene Lovich - I Think We're Alone Now


SIDE THREE


1. Television Personalities - Where's Bill Grundy Now?
2. The Undertones - True Confessions
3. Rudi - Big Time
4. Buzzcocks - Ever Fallen in Love
5. The Nips - All the Time in the World
6. The Doll - Desire Me


SIDE FOUR


1. The Stranglers - Five Minutes
2. Protex - Don't Ring Me Up
3. The Teardrop Explodes - Sleeping Gas
4. Joy Division - Glass
5. The Normal - Warm Leatherette
6. Tubeway Army - Bombers

IBM LP 78

Compiled and Coordinated by Mark Stratford
and Dave Henderson
Format : Vinyl LP
Made in : London England
Bitrate : 320

 MP3 HERE Vinyl One

 MP3 HERE Vinyl Two

The Indie Scene 1977 HERE 

The Indie Scene 1978 HERE CD1   CD2

The Indie Scene 1979 HERE

The Indie Scene 1980 HERE

The Indie Scene 1981 HERE 

Αφιερωμένο στον PUNK - RANCID φιλαράκο μου που είναι πάντα δίπλα μου !

Common Sense - Συνέντευξη στο Fractal

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τους Common Sense
από το Fractal (Issue112 Ιούνιος / Ιούλιος 1996).
Την συνέντευξη πήρε ο Χρήστος Καρράς.
Σημείωση : λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου
Sun Comes Up [PEG 020 1995].
Απολαύστε...

Το «Grotesque», το πρώτο single των Common Sense ήταν κάτι παραπάνω από ένα πολύ καλό single. Ήταν η απαρχή και το ελπιδοφόρο μήνυμα μιας πολύ σπουδαίας υπόθεσης για την ελληνική σκηνή. Και το πρώτο album του συγκροτήματος με τίτλο «Sun Comes Up» ήρθε, για να αποδείξει ότι η υπόθεση Common Sense είναι κάτι παραπάνω από μια κοινή λογική: είναι ένα εξαίσιο δημιούργημα από μια μπάντα που συνδυάζει πολλά στοιχεία από όλες της γωνιές τις Ευρώπης και τα συνθέτει σε ένα album που αυτόματα τους ανάγει ως ένα από τα σημαντικότερα και αξιολογότερα ονόματα του χώρου. Και μια κουβέντα μαζί τους θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Ο Σάκης (μπάσο), ο Χρήστος Αλεξόπουλος (πλήκτρα), ο Χρήστος Ζούμπας (φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, λαούτο) και ο Γιώργος (τύμπανα) ήταν εκεί. Η μαγευτική φωνή της Τατιάνας έλειπε στον τόπο εργασίας, στην Άνδρο.
-Έχει ήδη περάσει ένα εξάμηνο από τότε που ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του Sun Comes Up. Πώς έχετε αποτιμήσει αυτήν την εμπειρία της ηχογράφησης; Είσαστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα;
Χ.Α.: Σε γενικές γραμμές πολύ ικανοποιημένοι. Η κατάσταση αυτή που επικρατούσε με ικανοποιούσε τόσο τότε, όσο και τώρα και σκέφτομαι ότι θέλω και πάλι να ξαναμπώ στο studio.
Χ.Ζ.: Με το Σάκη συζητούσαμε πριν από λίγο καιρό ότι, ναι, καλός είναι ο δίσκος, αλλά, αν ξαναμπούμε πάλι στο studio, για να βγάλουμε άλλον, θα είναι αλλιώς. Τον δίσκο μας τον βλέπουμε τώρα σαν παιχνίδι, δηλ. δεν είναι τόσο καλός όσο θα ήταν, αν αποφασίζαμε να βγάλουμε σε δίσκο το καινούργιο μας υλικό.
Σ: 0 άνθρωπος είναι αχόρταγος... πάντα προχωράς, και πάντα θέλεις το καλύτερο και δεν σου φτάνει κάτι που έχεις κάνει.
Χ.Α. :Πάντως, τη δεδομένη στιγμή που γράφτηκε ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά όπως λέει ο Σάκης, ο άνθρωπος είναι αχόρταγος και συνεχίζει να θέλει πολλά πράγματα.
-Μπήκαμε γρήγορα στα βαθιά, ενώ πρώτα ήθελα να ρωτήσω γιατί ονομάζεστε Common Sense.
Χ.Α.:Προφανώς διάλεξαν το όνομα τους αντιστικτικά από... (ειρωνευόμενος άστοχη κριτική του δίσκου τους από γνωστό μουσικό έντυπο) (γέλια)
Σ.: Είναι τυχαίο, είναι προσωρινό...
Χ.Α.:Το είχε σκεφτεί ο παλιός μας τραγουδιστής, μας το έφερε προσωρινά, και έμεινε απλά έτσι.
-Σας εκφράζει τώρα πια;
Χ.Α.:Είναι η κοινή λογική του συγκροτήματος, όχι του κόσμου... ότι είμαστε πέντε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, κανένας δεν κάνει απολύτως αυτό που θέλει και έτσι βγαίνει μια κοινή συνισταμένη, ένα γνήσιο κοινό υποσύνολο, για να μιλήσουμε και με μαθηματικούς όρους.
Χ.Ζ.:Ήμαστε και πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ μας, δηλ. ο καθένας ακούει άλλο είδος μουσικής, έχει άλλα προβλήματα... καμία σχέση.
Χ.Α.: Είναι ένα πολύ μακρινό χρονικά όνομα στο οποίο θα δοθεί απάντηση μετά από πολλά χρόνια.
- Στον δίσκο γιατί δώσατε τον τίτλο Sun Comes Up;
Χ.Ζ.: Είχαμε πει να κάνουμε ένα single με τίτλο Sun Comes Up αλλά τελικά αποφασίσαμε να κάνουμε τελευταία στιγμή το album και ο τίτλος έμεινε ο ίδιος επειδή μας άρεσε.
Σ.: Στην Τατιάνα άρεσε πάρα πολύ. Και κατά κάποιο τρόπο μας εξέφραζε και εκείνη τη στιγμή, διότι εκείνη την εποχή βγαίναμε από ένα αδιέξοδο, θα γραφόταν επιτέλους ο πρώτος δίσκος και ήταν για μας μια αρχή.
- Υπάρχουν αγαπημένα τραγούδια από το δίσκο;
Σ.: To Your Unreachable Hand
Χ.Α.: To Musica, αλλά με πολλή δυσκολία.
Χ.Ζ.: Κι εγώ με πολλή δυσκολία θα διάλεγα το Musica.
Γ.: Για μένα το αγαπημένο τραγούδι είναι το The Burning Clown για καθαρά προσωπικούς λόγους.
Σ.: Της Τατιάνας το αγαπημένο τραγούδι θα ήταν μάλλον το Acting.
-Παρατήρησα ότι ο δίσκος έχει πάρα πολλές και ετερόκλητες επιρροές... είναι εμφανέστατο. Κατά πόσο αυτό σας βοηθάει ή κατά πόσο σας δυσκολεύει στην συνεργασία σας;
Σ.: Ο καθένας προσφέρει το όργανο του, αυτά που ακούει, αυτά που νομίζει και δεν υπάρχει αντιμετώπιση του στυλ «ωχ, αυτό είναι έτσι, αυτό μοιάζει μ’ εκείνο και πώς θα το βγάλουμε αυτό» και τέτοια πράγματα».
Χ.Ζ.: Το ότι έχουμε διαφορετικά ακούσματα βοηθάει πάρα πολύ, αλλά το ότι είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες δεν βοηθάει καθόλου. Είναι φορές που βρισκόμαστε σε αδιέξοδο επειδή είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες.
Χ.Α.: Γι’ αυτό και δεν μπορείς να κατατάξεις κάπου τον ήχο. Τι μπορείς να πεις πως είναι αυτός ο δίσκος; Αν όλοι συμφωνούσαμε μεταξύ μας και ακούγαμε, για παράδειγμα, κλασσικό ροκ, τότε θα βγάζαμε έναν δίσκο κλασσικού ροκ, ενώ τώρα βγαίνει κάτι που δεν μπορείς να το ορίσεις κι εκεί είναι το ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν ενοχλεί αυτό.
-Όχι, όχι, εμένα τουλάχιστον καθόλου...
Χ.Α.: Εξάλλου υπάρχει και μια κοινή αισθητική, δηλαδή υπάρχουν κάποια πράγματα που μας ενοχλούν όλους, άσχετα από το αν δεν αρέσουν σε όλους μας τα ίδια πράγματα.
Σ.: Φυσικά πολλά πράγματα τα ισορροπεί η φωνή της Τατιάνας, τα φέρνει σε μια κατεύθυνση.
Γ.: Φτιάχνεται η μουσική και μπαίνει και η φωνή και γίνεται Common Sense.
-Ποιος έχει βάλει τι σ’ αυτό το συγκρότημα. Κάποιος πρέπει να έχει βάλει κάτι πιο dark, αν κρίνω από το Draft, κάποιος έχει βάλει κάτι πιο ποπ, αν κρίνω από το Sun Comes Up, κάποιος έχει βάλει κάτι πιο μεσογειακό, αν κρίνω από το Musica.
Χ.Ζ.: Κοίτα, το Draft και το Musica τα έχω γράψει εγώ. Αλλά αποπνέουν και τα δύο το ίδιο συναίσθημα. Και το Draft δεν νομίζω ότι είναι πολύ σκοτεινό, απλά έτυχε και ακούγεται έτσι πομπώδες, γιατί τα όργανα που χρησιμοποιούσα ήταν τέτοια.
Χ.Α.: Εξάλλου ο ίδιος άνθρωπος έχει γράψει και το Full Moon... που ήταν στην ποπ μεριά. Παίζει και σπουδαίο ρόλο το πώς νιώθεις αλλά και ο χρόνος στον οποίο γράφεις ένα τραγούδι.
Χ.Ζ.: To Full Moon ήταν στην αρχή που φτιάχναμε τραγούδια μαζί, το Musica ήταν περίπου στη μέση και το Draft είναι πολύ πιο πρόσφατο και…
Χ.Α.: ... είναι πολύ πιο πρόσφατο και μάλιστα με μια λογική ότι ίσως και να μη γίνει ποτέ τραγούδι των Common Sense, περισσότερο δηλαδή πειραματισμός στο σπίτι. Το γράψαμε, όταν ήδη είχε αρχίσει να φτιάχνεται ο δίσκος, αρχίσαμε να το ξαναπροβάρουμε.
-Παρατηρώ ότι τραγούδια όπως το Full Moon Motorway Line ή το The Sea μιλάνε για τόπους και για ταξίδια...
Σ.: Να σου πω κάτι; To The Sea δεν μιλάει για τόπους και ταξίδια. Αυτό είναι το θέμα, ότι μερικές φορές οι στίχοι μπορεί να μην ξέρεις για τι πράγμα μιλάνε. Η Τατιάνα το λέει, δεν το λέω εγώ. To The Sea μιλάει για τη γέννα. Η θάλασσα είναι η κοιλιά της μητέρας.
Χ.Α.: Και γι’ αυτό στους στίχους αναφέρονται τα πράσινα γάντια.
Σ.: Είναι τα γάντια που φοράει ο γιατρός.
- Μου χαλάσατε και την ερώτηση (γέλια)... τέλος πάντων... είναι κι αυτό ένα ταξίδι.
Σ.: Όπως λέει κι ο Πανούσης... «Δεν ξαναβγαίνω» (γέλια)...
-Απλώς ήθελα να ρωτήσω αν σας εμπνέουν τα ταξίδια και οι νέοι τόποι.
Γ.: Ίσως να θέλουμε πολύ να κάνουμε ταξίδια, αλλά δεν έχουμε τη δυνατότητα.
Σ.: Πάντως η φύση κρύβει πολλά πράγματα και πολλούς συμβολισμούς. Αυτό συμβαίνει γενικά στην τέχνη... το να ακούς τον αέρα ,τη βροχή ή ένα κύμα που σκάει σε έναν βράχο.
- Από τι άλλες καταστάσεις αντλείτε έμπνευση, για να φτιάξετε την μουσική σας;
Γ.: Πιστεύω ότι είναι η ίδια η ζωή που κάνουμε, η κίνηση αυτή η συνεχής. Όσο περνάει ο καιρός είναι όλο και πιο έντονο αυτό, αυτή η συνεχής κίνηση στην πόλη. Μιλάω για τα τραγούδια που πρόκειται να γραφτούν στο μέλλον.
Χ.Ζ.: Οι εμπειρίες μας και όχι το ερωτικό, θα ήταν πολύ χαζό να κάνουμε κι εμείς αυτό όπως κάνουν οι περισσότεροι.
Χ.Α.: Όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή είναι πολύ κοινό. Τι παραπάνω μπορείς να προσθέσεις.
Γ.: Ύστερα ο έρωτας είναι και μια άλλη κατάσταση, δεν πιστεύω ότι ο έρωτας πρέπει να είναι οπωσδήποτε χαλαρός και απαλός και τα ερωτικά κομμάτια πρέπει να είναι έτσι.
Χ.Α.: Και στο κάτω κάτω πρέπει να τα κάνουμε τραγούδι όλα αυτά;
- Θα ήθελα να ρωτήσω και για τον πίνακα που χρησιμοποιήσατε στο εξώφυλλο. Ποια είναι η σύνδεση του με το υλικό του δίσκου;
Χ.: Βλέπεις έναν ήλιο εκεί πάνω (δείχνει τον ήλιο αναδύεται πάνω στο εξώφυλλο). Αυτό είναι. Να... εδώ.
- Και το χάος που επικρατεί;
Σ.: Είναι αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα.
Χ.Ζ.: Είναι και το μουσικό χάος που υπάρχει μέσα στο δίσκο...
Χ.Α.: ... και με μία διαχρονική διάθεση από την άποψη ότι αυτός ο πίνακας ζωγραφίστηκε μερικές δεκαετίες πριν.
Χ.Ζ.: Είναι ένας σύγχρονος πίνακας που ζωγραφίστηκε μόλις το 1918. Και φυσικά υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες πάνω στο εξώφυλλο, λεπτομέρειες-κλειδιά, και αυτές οι λεπτομέρειες θα μπορούσαν να γίνουν και κινηματογραφικές ταινίες... όπως πολλές λεπτομέρειες υπάρχουν και στη μουσική μέσα.
Χ.Α.: Χαρακτηριστικό ήταν ότι, όταν ψάχναμε να βρούμε εξώφυλλο, είχαμε δει περίπου 200 εξώφυλλα και κανένα δεν ικανοποιούσε απόλυτα και τους πέντε. Όταν όμως είδαμε τον πίνακα αυτό είπαμε αυτόματα «ναι, αυτό είναι». Συμφωνήσαμε όλοι.
Χ.Ζ.: Ύστερα προσπαθήσαμε να κάνουμε ότι μπορούμε, για να μην επέμβουμε αισθητικά στον πίνακα. Κάναμε τα γράμματα πάρα πολύ μικρά, για να μην τον καταστρέψουμε και το χρώμα τους δεν ήταν πολύ χτυπητό. Ήταν ήδη ιεροσυλία αυτό που κάναμε... και να σου πω και την αλήθεια, γιατί έβαλα γράμματα; αυτή εδώ η σημαία δεν μου άρεσε καθόλου (δείχνει την αμερικάνικη σημαία πάνω στο εξώφυλλο), γι’ αυτό και βάλαμε γράμματα επάνω, για να μην φαίνεται.
Χ.Α.: Το να βάλουμε γράμματα ήταν μια καλή ιδέα να κρύψει κανείς την σημαία. Εξάλλου η σημαία δείχνει και τόπο, ενώ το θέμα του πίνακα είναι παγκόσμιο.
- Πάντως πέρα απ’ όσα μου λες, η πολιτική δεν φαίνεται να σας αφορά ως group.
Χ.Ζ.: Καμία σχέση. Φαντάσου ότι μόλις τώρα έβγαλα εκλογικό βιβλιάριο, για να πάω στο εξωτερικό. Δεν είχα βγάλει μέχρι τώρα.
- Γιατί δεν ανακατεύετε την πολιτική με την μουσική σας;
Σ.: Δεν είναι άξια λόγου η πολιτική. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο.
-Ας μιλήσουμε τώρα για τις συναυλίες. Κάπου διάβασα ότι δεν σας αρέσουν οι συναυλίες.
Χ.Ζ.:Όχι δεν είναι ακριβώς έτσι, απλώς...
Σ.: Απλώς δεν είναι εύκολο να γίνονται καλά live.
Χ.Ζ.: Υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις για τα live, όπως είμαστε και διαφορετικοί χαρακτήρες άλλωστε.
Σ.: Ύστερα σε ποιο μέρος μπορείς να βάλεις στην σκηνή τόσα όργανα όσα θα θέλαμε εμείς να υπάρχουν και να μπορούν αυτά να ακούγονται στην συχνότητα στην οποία θα θέλαμε εμείς να ακούγονται.
Χ.Α.: Με λίγα λόγια υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες.
Χ.Ζ.: Πολλές φορές απορώ με τον κόσμο που χειροκροτεί κάτω απ’ τη σκηνή, ενώ είναι τόσα άλλα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αν υπήρχε η τεχνική δυνατότητα. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι θέλουμε να κάνουμε τόσα πράγματα και γι’ αυτό τους αρέσει.
Γ.: Αλλά δεν περνάμε και τόσο καλά.
Χ.Ζ.: θέλουμε ο ήχος να είναι φοβερά καλός και το live να είναι πιο δυνατό απ’ το studio.
Χ.Α.: Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλές τεχνικές δυσκολίες. Και πριν απ’ αυτό υπήρχε το πρόβλημα ότι ήμασταν περισσότερο σκόρπιοι.
Χ.: Να φανταστείς ότι όσο κάναμε το δίσκο ήμασταν στο στρατό. Και η Τατιάνα ακόμα λείπει. Είναι δασκάλα στην Άνδρο και την βλέπουμε μόνο Χριστούγεννα, καλοκαίρι, Πάσχα... εκτός από κάποια Σαββατοκύριακα που έρχεται για τις συναυλίες.
Σ.: Παίζαμε στο Ρόδον με τους Giant Sand και η Τατιάνα ήρθε απ’ το καράβι με τα πράγματα της, ενώ εμείς δεν ξέραμε αν θα ερχόταν ή όχι. Ήρθε κατευθείαν απ’ το καράβι δέκα λεπτά πριν βγούμε στη σκηνή... χωρίς πρόβα, χωρίς τίποτα.
Χ.Α.: Αντιθέτως λοιπόν μας αρέσουν πολύ τα live, απλώς πρέπει να πληρούνται κάποιοι όροι.
Γ.: Και δεν μπορείς κάθε φορά να πιέζεσαι και να γίνεσαι Τούρκος απ’ τα νεύρα σου και να σκας απ’ την αγωνία σου, για να βγει ένα live.
Σ.: Το Ρόδον είναι ένα καλό club για συναυλία.


-Συνολικά πόσες εμφανίσεις έχετε κάνει;
Χ.Ζ.: Κοντά στις δέκα.
-Και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον χώρο και στις τεχνικές δυσκολίες;
Σ.: Όχι μόνο. Η Τατιάνα ήταν στην Ιρλανδία για πολύ καιρό. Μετά εγώ με τον Χρίστο πήγαμε φαντάροι για 19 μήνες. Η Τατιάνα είναι στην Άνδρο τώρα. 0 Γιώργος δουλεύει οκτάωρο.
Χ.Ζ.: Το μόνο κομμάτι που έχει δουλευτεί από όλους μαζί απ’ την αρχή μέχρι το τέλος είναι το Acting και πιο πριν το Your Unreachable Hand.
-Αν όλα τα μέλη του group ήταν εδώ, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα;
Χ.Ζ.: Σίγουρα θα ήταν πιο καλά από την άποψη ότι θα είχαμε πιο πολλά κομμάτια και δεν θα είχαμε σπάσιμο νεύρων από τις συνεχείς μετακινήσεις.
Σ.: Της κοστίζει αυτό πολύ της Τατιάνας.
Χ.Α.: Έρχεται κάθε Σαββατοκύριακο, για να κάνει μια πρόβα και μετά να φύγει.
-Οι στίχοι και οι μουσική είναι ρομαντικά. Έχουν να κάνουν με τρυφερά και εύθραστα συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή είσαστε και οι ίδιοι ρομαντικοί;
Γ.: Νομίζω ότι υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα διότι υπάρχουν μέσα σε όλους μας εδώ. Αυτά τα συναισθήματα τα έχουμε μέσα μας αλλά επειδή δεν μπορούμε να τα διοχετεύσουμε και, όταν τα διοχετεύουμε, δεν έχουμε απάντηση από κανέναν, τα διοχετεύουμε στη μουσική.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ζωή δεν είναι ευχάριστη και καλή και ρομαντική και γι’ αυτό κρατάς κάποιες αντιστάσεις.
Σ.: Υπάρχουν φυσικά και εξάρσεις. Μπορεί ένα κομμάτι να ακούγεται ρομαντικό αλλά κάπου κάπου μπορεί να αγριεύεις.
Χ.Ζ.: Είναι ύστερα και το ποιος έχει γράψει ένα κομμάτι και πόσο αυτός επηρεάζει και τους υπόλοιπους. Με την Τατιάνα έχουμε, ας πούμε κάποια κοινά σημεία και ίσως να τραβάμε την μπάντα μαζί κάτω δηλαδή τα παιδιά ίσως να μη φταίνε τόσο.
-Μέσα στον δίσκο βλέπω πάρα πολλές επιρροές από Ευρώπη και όχι από την Αμερική ή από τις ανατολικές μουσικές παραδόσεις. Η Ευρώπη σας εμπνέει;
Γ.: Ίσως είναι πιο πολύ στο στοιχείο μας, δεν ξέρω, ίσως να ήταν εκείνη η εποχή που γράψαμε τα κομμάτια.
Χ.Α.: Μουσικά η Αμερική στηρίζεται σε κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα διάφορα ροκ /ποπ συγκροτήματα στην Αμερική είναι συγκεκριμένα. Πχ. ένα riff που κραυγάζει, τα όργανα, οι συνθέσεις οι ρυθμοί. Εμείς τέτοια πράγματα δεν κάνουμε, διότι δεν μας ενδιαφέρουν. Επειδή λοιπόν το κύριο χαρακτηριστικό στην Αμερική είναι αυτό, καταλήγει ο ήχος μας να ακούγεται ευρωπαϊκός, ενώ στην ουσία δεν είναι ακριβώς αυτό.
-Ποια πιστεύετε ότι είναι τα περιθώρια για απήχηση στην Ελλάδα ή ακόμα και στο εξωτερικό;
Χ.Ζ.: Το συγκεκριμένο συγκρότημα νομίζω ότι έχει περιθώρια, διότι έχει διπλωματικό ήχο. Δεν το πάμε προς τα εκεί, μας βγαίνει έτσι. Είναι δηλαδή ορισμένα κομμάτια τα οποία μπορεί να τα ακούσει ο καθένας και να του αρέσουν.
Χ.Α.: Ύστερα είναι και ο αγγλικός στίχος που μπορεί να γίνει αποδεκτός από πολλούς.
- Ποια είναι τα αγαπημένα σας συγκροτήματα από την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή;
Σ’ αυτήν την ερώτηση όλα τα μέλη του group δηλώνουν τη συμπάθεια τους για τους Wasteland, τους Raining Pleasure τους Closer και τους Echo Tatoo.
-Τι σχέδια υπάρχουν για το μέλλον;
Σ.: Το καλοκαίρι, πριν φύγει ο Γιώργος για το στρατό, θα μπούμε στο studio, για να γράψουμε ένα Ε.Ρ. ή L.P.
- Υπάρχουν καινούργια τραγούδια;
Σ.: Ναι υπάρχουν πολλά καινούργια τραγούδια που τα παίζουμε και στα live και υπάρχουν ένα σωρό ημιτελή.
Χ.Ζ.: Επίσης στα σχέδια μας είναι να κάνουμε και ένα πολύ καλό δικό μας live που θα το κάνουμε μόνοι μας και σε χώρο που εμείς θα θέλουμε.
Γ.: θα είναι δώρο από όλους για όλους, από ‘μας προς εμάς.
-Εύχομαι καλή επιτυχία.

Raining Pleasure - Underworld D-Tales Vol. 2 7'' Single

Raining Pleasure

Underworld D-Tales Vol. 2

Single







Label: Sweet Mistakes Productions, Lazy Dog Records
Catalog#: none, lzd021
Format: Vinyl, 7", Single
Country: Greece
Released: 1998
Genre: Rock
Style: Indie Rock

Tracklist
A Winters Of Waiting
B Love
Notes
Free with Fractal Press magazine, Issue 115, May/June 1998.

ogg & covers 22MB
Love Here           Lazy Dog bandcamp here


Raining Pleasure is a four-piece band that hails from Patra, the biggest town in southern Greece. Having recorded their first demo in the early nineties, Raining Pleasure quickly became the Greek indie scene's best-kept secret.

Their debut album 'Memory Comes Back' (1996) was released for the respected indie label Lazy Dog and received enthusiastic reviews upon release as did it's follow up, 'Nostalgia', released in late 1998.

In Spring 2001 Raining Pleasure were linked with EMI. The band recorded and released an ep 'Capricorn', before returning to the studio to prepare their third full length album, their first for a major.
[from their myspace]

wikipedia.org


The Band

* Vassilikos - Vocals, Guitar
* X-Jeremy - Guitars
* Bassakis - Bass & Synths
* Jay - Drums

Discography
Albums
*(1993) Demo [16 songs]
* (1996) Memory Comes Back - Lazy Dog Records
* (1998) Nostalgia - Lazy Dog Records
* (2001) Flood: (coming of a) Great Quantity of Water- Chrysalis (Minos EMI)
* (2003) Forwards + Backwards - EMI (Minos EMI)
* (2005) Reflections - EMI (Minos EMI)
* (2007) Who's Gonna Tell Juliet?- (Celesta Records)
EP's * (2001) Capricorn
* (2002) Only Through You
Singles
* (1998) Winters of Waiting
* (2001) Fake
* (2003) Kastor Bossa
* (2003) The World / Identical Twins
* (2003) Love me, Love me, Love me

Plus 3 songs
*Let The Light Lead You, Sad Universe, My Planet B 612 στην συλλογή του περιοδικού Ποπ & Rock The New Local Jazz Rock Scene. (1995?)
*Is That Yoo? στην συλλογή Try A Little Sunshine (Pop Art Records) (1999)
*Shouldn't Have Done That στην συλλογή A Greek Tribute To Depeche Mode (Klik Records) (2005)
*The Approaching Of The Hour στην συλλογή The Approaching Of The Hour (Sonic Playground) (2007)

* * * * * * * * *
Πρωτοπαρουσιασμένο στην Μουσική Κιβωτό εδώ , το δίνω σήμερα σε καλύτερη ποιότητα, να΄ναι καλά το Fractal Press και η Lazy Dog για αυτό το φοβερό single στα πρότυπα της Independent Project Records ( σχολή κανονική).
Ξεκίνησαν σαν Rest In Peace. Το 1992 αλλάζουν όνομα εμπνευσμένοι από το ομότιτλο τραγούδι των Αυστραλών Triffids, (άλλοι αγαπημένοι αυτοί) και τα δύο πρώτα τους άλμπουμς στην Lazy Dog είναι πραγματικά αποκτήματα, όχι ότι οι μετέπειτα δουλειές τους δεν είναι καλές, το αντίθετο μάλιστα. Από τις μπάντες που οι αγορές των cd τους αξίζουν και το τελευταίο τους λεπτό.
Ακόμα θυμάμαι σε μια συναυλία των Τρύπες στην Κεφαλονιά μεταξύ των κομματιών μια ενθουσιασμένη παρέα να φωνάζει Raining Pleasure!!!